پایان سراب «شکاف ترامپ–نتانیاهو» برای متوهمین داخلی؟!

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ پیام صریح و بی‌پرده دونالد ترامپ در آستانه انتخابات پارلمانی رژیم صهیونیستی و اعلام حمایت «کامل و بی‌قیدوشرط» از تداوم نخست‌وزیری بنیامین نتانیاهو، بار دیگر صحنه واقعی سیاست خارجی را پیش چشم ناظران قرار داد. لحن ترامپ نه‌فقط یک اعلام همبستگی معمول انتخاباتی، بلکه ستایش‌نامه‌ای شورانگیز برای «بی‌بی» بود؛ فردی که ترامپ او را «نخست‌وزیری بزرگ و جنگاوری برجسته» و «شریکی بی‌بدیل» نامیده و صراحتاً اعلام کرده است که هر گزینه‌ای جز نتانیاهو، رهبری «نادرست» برای اسرائیل و تهدیدی برای پیگیری پروژه مشترک ضدایرانی است.

این ادبیات بی‌رودربایستی و پیوند ناگسستنی، پیش از هر چیز شلیک نهایی به یک خط تحلیلی ساده‌انگارانه بود که در سال‌های اخیر از سوی بخشی از جریان‌های سیاسی و چهره‌های دیپلماتیک در داخل کشور ترویج می‌شد؛ خطی که مدعی بود میان ترامپ و نتانیاهو گسلی عمیق وجود دارد و با یک دیپلماسی هوشمندانه می‌توان این دو را از یکدیگر تفکیک کرد یا دست‌کم ترامپ را به مهار نتانیاهو واداشت. افسانه تاجری که فریب «بی‌بی» را می‌خورد!

نمونه بارز و نمادین این رویکرد را می‌توان در موضع‌گیری‌های محمدجواد ظریف، وزیر اسبق امور خارجه مشاهده کرد؛ جایی که در مصاحبه با نشریه «فارن‌پالیسی» و بازتاب آن در رسانه‌های داخلی، نسخه‌ای ساده‌پندارانه برای معادلات پیچیده قدرت پیچیده و خطاب به رئیس‌جمهور آمریکا گفته بود: «فقط نتانیاهو را کنار بگذار». بر پایه این ادعا، تصور می‌شد ترامپ اساساً اهل معامله و توافق است و تنها مانع پیش‌روی او، بازیگری مخرب نتانیاهو است که با فریب و بحران‌آفرینی، آمریکا را به گروگان منافع خود درآورده است؛ بنابراین اگر واشنگتن تصمیم بگیرد این عنصر تنش‌زا را نادیده بگیرد، مسیر صلح و توافق با ایران هموار خواهد شد.

اما پیام اخیر ترامپ، این روایت تخیلی را از بیخ‌وبن ویران ساخت. ترامپ نه‌تنها تمایلی به کنار گذاشتن نتانیاهو ندارد، بلکه بقای سیاسی او را لازمه راهبرد آمریکا برای «تمام کردن کار» علیه ایران می‌داند. ترامپ بی‌پروا تأکید می‌کند که اگر کسی جز نتانیاهو در تل‌آویو بر مسند قدرت باشد، ایالات متحده باید خودش به‌تنهایی بار تقابل را به دوش بکشد؛ سخنی که به‌روشنی نشان می‌دهد نتانیاهو برای واشنگتن یک «مهره تحمیلی» یا «فریبکار ناخواسته» نیست، … …