بازار
تحولات اخیر در مسیرهای دریایی منطقه نشان می‌دهد که افزایش تردد کشتی‌ها از کانال سوئز لزوماً به معنای پایان بحران کشتیرانی نیست. اگرچه فعالیت نفتکش‌ها از سطح پیش از آغاز حملات حوثی‌ها فراتر رفته و برخی شرکت‌های بزرگ حمل‌ونقل کانتینری نیز به این مسیر بازگشته‌اند، اما ترکیب ناوگان عبوری و مسیرهای جدید انتقال نفت حکایت از تغییر الگوی تجارت دریایی دارد؛ تغییری که بیش از آنکه نشانه بازگشت ثبات باشد، حاصل سازگاری شرکت‌های کشتیرانی با شرایط پیچیده ژئوپلیتیک است.
افزایش تردد کشتی‌ها؛ فاصله همچنان زیاد است
بر اساس گزارش لویدز لیست، تردد کشتی‌ها در کانال سوئز در ماه اکتبر به بالاترین سطح خود از زمان آغاز حملات به کشتی‌های تجاری در دریای سرخ رسید. در این ماه، یک‌هزار و ۳۳۸ کشتی از کانال سوئز عبور کردند؛ در حالیکه این تعداد در سپتامبر یک‌هزار و ۲۲۸ فروند و در اکتبر سال گذشته ۹۹۸ فروند بود.
تناژ کل کشتی‌های عبوری نیز به ۱۲۶ میلیون تن وزن مرده (DWT) رسید که در مقایسه با ماه قبل ۱۸ درصد و نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۶۳ درصد افزایش نشان می‌دهد. با وجود این رشد، مجموع تناژ کشتی‌های عبوری هنوز حدود یک‌سوم کمتر از سطح اکتبر ۲۰۲۳ است؛ یعنی زمانی که حملات حوثی‌ها در دریای سرخ، شرکت‌های بزرگ کشتیرانی را به تغییر مسیر وادار نکرده بود.
نفتکش‌ها؛ عامل اصلی افزایش تناژ عبوری
بخش مهمی از رشد اخیر تردد در کانال سوئز به افزایش عبور نفتکش‌های حامل نفت خام مربوط می‌شود. طبق آمار لویدز لیست، تناژ نفتکش‌های نفت خام در اکتبر به ۴۷ میلیون تن وزن مرده رسید؛ در حالی که میانگین ماهانه این شاخص در فاصله ژانویه تا نوامبر ۲۰۲۳ حدود ۴۴ میلیون تن بود.
ریچارد مید، سردبیر لویدز لیست، در تشریح ترکیب این ترددها اعلام کرده است که نزدیک به ۴۰ درصد عبور نفتکش‌های بزرگ حمل نفت خام از کانال سوئز در ماه اکتبر به کشتی‌های تحت تحریم اختصاص داشته است. …
