تجارت رنج در ترمینال جنوب

ساعت حوالی سه عصر است. آفتاب بی‌رمق و خسته‌ی پاییزی روی سقف‌های فلزی بلند و آسفالت لکه‌دار «ترمینال جنوب» پهن شده است. بوی غلیظ و خفه‌کننده گازوئیل سوخته با غبار معلق در هوا ترکیب شده و صدای مدام و یکنواخت درگیر شدن دنده‌های اتوبوس‌ها در کنار فریاد بی‌امان جارچی‌هایی که اسم شهرها را در فضای سالن می‌پراکنند، فضای ناآرام و پرهیاهوی پایانه را می‌سازد.

در میان این دالان شلوغ و رفت‌وآمد بیشمار مسافران، نخستین تصویری که درست در نقطه ورودی سالن مسافربری چشم را می‌گیرد، قامت کوتاه و جثه‌های نحیف نوجوانانی است که سن بسیاری از آنها به سختی به ۱۵ یا ۱۶ سال می‌رسد. جلیقه‌های متحدالشکل سبزرنگی بر تن دارند که نشان ساماندهی ظاهری چرخ‌دستی‌ها توسط شرکت‌های پیمانکاری شهرداری است. آنها چمدان‌های حجیم، ساک‌های راه‌راه و بارهای سنگین مسافران را درست از لحظه پیاده شدن از تاکسی‌ها، روی چرخ‌های فلزی می‌گذارند و مسیر طولانی ورودی تا سالن تعاونی‌ها را زیر این بار سنگین طی می‌کنند.

ما فقط بار رو می‌کشیم اما سود اصلی مال شهرداری و پیمانکاره. بابت هر باری که می‌بریم یا پرداختی مسافر، سهم ورودیه و اجاره چرخ برداشته می‌شه. ما هیچ بیمه‌ای نداریم. شهرداری اصلاً کاری به بیمه ما نداره و ما رو به رسمیت نمی‌شناسه

جلیقه‌های سبز و هراس از مأمور

در کنار یکی از سکوهای بتنی بارگیری، نوجوانی روی لبه سیمانی نشسته و دست‌های تاول‌زده و گردوخاک‌گرفته‌اش را میان دو زانو فشرده است. وقتی به او نزدیک می‌شوم و سایه‌ام روی صورتش می‌افتد، نخستین واکنشش ترسی ناگهانی و غریزی است؛ چشم‌هایش دودو می‌زند، عقب می‌کشد و دسته چرخ را محکم‌تر می‌گیرد. تصور می‌کند با مأمور شهرداری یا بازرس اداره کار روبروست؛ هراس از توقیف چرخ یا اخراج شدن در نگاهش موج می‌زند. وقتی خیالش راحت می‌شود، با صدایی آهسته و گرفته می‌گوید: «۱۵ سالمه». …