بازار
هنری مولایسون از نوجوانی با حملات شدید صرع دست و پنجه نرم می کرد. داروها نتوانستند مشکل او را کنترل کنند و در سال ۱۹۵۳، زمانی که ۲۷ سال داشت، تحت عمل جراحی مغز قرار گرفت.
جراح، بخش هایی از لوب گیجگاهی داخلی مغز او را برداشت تا حملات صرع کاهش پیدا کند. هدف اصلی درمان بود، اما نتیجه غیرمنتظره ای رخ داد: صرع او بهتر شد، اما توانایی ساختن خاطرات جدید به شدت آسیب دید.
وقتی زمان برای یک انسان متوقف شد
پس از جراحی، اچ. ام. می توانست صحبت کند، فکر کند، مسائل را حل کند و خاطرات کودکی خود را به یاد بیاورد، اما نمی توانست اتفاقات جدید را برای مدت طولانی در ذهنش نگه دارد.
اگر فردی را ملاقات می کرد، ممکن بود چند دقیقه بعد چهره او را به خاطر نیاورد. اگر خبری جدید می شنید، اطلاعات تازه خیلی زود از ذهنش محو می شد.
او در یک لحظه زندگی می کرد؛ گذشته برایش وجود داشت، اما آینده نمی توانست به خاطره تبدیل شود.
مغزی که راز حافظه را فاش کرد
پرونده اچ. ام. نقطه عطفی در علوم اعصاب شد. پژوهش های انجام شده روی او توسط ویلیام اسکویل (William Scoville) و برندا میلner (Brenda Milner) نشان دادند که هیپوکامپ (Hippocampus) نقش اساسی در تبدیل تجربه های کوتاه مدت به خاطرات پایدار دارد.
پیش از این پرونده، دانشمندان تصویر دقیقی از محل شکل گیری خاطرات در مغز نداشتند. اما اچ. ام. نشان داد که آسیب به بخش های خاصی از مغز می تواند حافظه جدید را مختل کند، بدون اینکه همه توانایی های ذهنی از بین بروند.
مردی که مهارت یاد می گرفت اما یادش نمی آمد
یکی از شگفت انگیزترین بخش های پرونده اچ. ام. این بود که او می توانست بعضی مهارت ها را یاد بگیرد، حتی اگر به یاد نمی آورد که قبلا آن تمرین را انجام داده است. این موضوع باعث شد دانشمندان متوجه شوند که حافظه انواع مختلف دارد:
حافظه رویدادی؛ خاطرات اتفاقات زندگی
حافظه معنایی؛ اطلاعات و دانش …
