پاورقی روانشناسی / نامه مردی که هفت سال مرده بود، برای عشق قدیمی اش / قسمت ششم: زن پشت پنجره

نوید کلیدی از جیب بیرون آورد و سمت در خانه رفت. رها از پنجره فاصله گرفت. اگر پشت در پنهان می شد، شاید می توانست حرف هایشان را بشنود. اما نوشته روی دیوار هنوز جلوی چشمش بود و نمی خواست بار دیگر منتظر بماند تا دیگران تصمیم بگیرند چه چیزی باید بداند.

در باز شد. نوید با دیدن او ایستاد. پروانه پشت سرش آمد و نگاهش ابتدا به رها، سپس به قاب عکس و نوشته زیر آن افتاد.

 نوید گفت:

ـ زودتر از ما رسیدی.

رها پاسخ داد:

ـ کلید داشتم.

پروانه به سمت دیوار رفت. با انگشت روی جمله نوشته شده کشید. گرد مداد به پوستش نشست.

ـ این تازه نوشته شده.

 رها پرسید:

ـ از کجا می دانید؟

ـ دیروز اینجا نبود.

رها نگاهش را به نوید دوخت.

ـ پس دیروز هم با هم اینجا بودید.

نوید در را بست.

ـ می خواستم اول مطمئن شوم او حاضر است با تو حرف بزند.

ـ از من پنهان کردی که می دانی کجاست.

ـ بله.

رها خندید؛ خنده ای بی شادی.

ـ انگار همین یک پاسخ را خوب بلد شده ای.

پروانه میانشان آمد. صدایش از چیزی که رها در نوار شنیده بود، بم تر و آرام تر شده بود.

ـ من از نوید خواستم درباره برگشتم چیزی نگوید. اگر دنبال کسی هستی که از او عصبانی باشی، من اینجا هستم.

رها عکس را از جیبش بیرون آورد.

ـ هفت سال است باید با شما حرف بزنم. چرا سامان آن شب شما را به مهمانخانه برد؟

پروانه به عکس نگاه نکرد.

ـ چون فکر می کرد ماهور می تواند کمکم کند.

ـ از چه کسی فرار می کردید؟

پروانه به پنجره تخته کوب شده پشت سر رها نگاه کرد.

ـ بهتر است اینجا نایستیم.

ـ این بار جایی نمی روم تا جواب بگیرم.

نوید آرام گفت:

ـ رها، بیرون خانه را ببین. کسی جمله روی دیوار را برای تو نوشته. می دانسته می آیی. ما نمی دانیم هنوز نزدیک است یا نه.

رها خواست مخالفت کند، اما به یاد ته سیگار تازه در ایوان افتاد. گوشی اش را بیرون آورد و از نوشته و اتاق عکس گرفت. بعد گفت تا وقتی حرف نزنند، از خانه بیرون نمی رود. …