تیم ملی وزنهبرداری ایران در مسابقات جهانی ۲۰۲۶ نینگبو چین، با وجود کسب هشت مدال شامل یک طلا، سه نقره و چهار برنز، نتوانست عنوان قهرمانی دوره گذشته را حفظ کند و پایینتر از کره شمالی و چین در جایگاه سوم قرار گرفت؛ نتیجهای که اگرچه نشاندهنده تداوم حضور ایران در جمع قدرتهای وزنهبرداری جهان است، اما برای تیمی که سال گذشته بر سکوی اول ایستاده بود، نمیتواند چندان رضایتبخش باشد.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
سینا حسینی / ایران در مسابقات جهانی ۲۰۲۵ نروژ با ۳۸۷ امتیاز قهرمان شده بود، اما در نینگبو با کسب ۴۴۷ امتیاز، پشت سر کره شمالی با ۵۳۲ و چین با ۵۲۸ امتیاز قرار گرفت. افزایش امتیاز تیمی ایران در کنار از دسترفتن عنوان قهرمانی، نکتهای قابل تأمل است. این آمار نشان میدهد که مسأله تنها افت عملکرد ملیپوشان ایران نیست، بلکه رقبای اصلی نیز توانستهاند سطح رقابت خود را ارتقا دهند. البته تفاوت تعداد دستههای وزنی دو دوره نیز باید در مقایسه آماری لحاظ شود.
آنالیز عملکرد انفرادی ملیپوشان نشان میدهد که ایران همچنان از ظرفیتهای ارزشمندی برای کسب موفقیت برخوردار است. علیرضا یوسفی با کسب طلای دوضرب و نقره مجموع، یکی از چهرههای شاخص مسابقات بود. علیرضا نصیری نیز با دو مدال نقره در دسته ۱۱۰ کیلوگرم درخشید و علی عالیپور با کسب سه مدال برنز، عملکرد قابل توجهی داشت. علی داوودی هم در یکضرب فوق سنگین به مدال برنز رسید. این نتایج نشان میدهد استعداد و توان رقابت در بالاترین سطح همچنان در وزنهبرداری ایران وجود دارد.
اما قهرمانی جهان با اتکا به چند چهره شاخص به دست نمیآید. عملکرد سایر ملیپوشان، از جمله میر مصطفی جوادی، عبدالله بیرانوند، حمیدرضا زارعی و علیرضا معینی نیز باید در ارزیابی فنی مسابقات مورد توجه قرار گیرد. پرسش اصلی این است که چرا ایران نتوانست در تعداد بیشتری از اوزان، امتیازهای تعیینکننده کسب … …