بازار
مهرآوران ۱۶ مهر ۱۴۰۰، در ۷۲ سالگی و پس از ابتلا به کرونا از دنیا رفت. برای بسیاری از مردم، یک بازیگر محبوب از دست رفت. برای تئاتر اما ماجرا وجه دیگری داشت، مردی رفته بود که بخش بزرگی از عمرش را با نوشتن و صحنه گذرانده بود. برای شناخت مهرآوران باید کمی از «لیسانسه‌ها» و «هیولا» فاصله گرفت، قاب تلویزیون را کنار زد و چند دهه به عقب برگشت؛ به مسجدسلیمان و پسری که هنوز نمی‌دانست یک نمایش مدرسه‌ای قرار است مسیر زندگی‌اش را عوض کند.
همه‌چیز از یک پسر یتیم شروع شد
مهرآوران هنوز دانش‌آموز بود که در یک نمایش، نقش پسری یتیم را بازی کرد. برای خیلی‌ها چنین تجربه‌ای شاید با پایان نمایش تمام شود، اما برای او آغاز ماجرا بود.جادوی صحنه گرفتارش کرده بود.فهمیده بود بازیگر می‌تواند چند دقیقه از زندگی خودش بیرون بیاید، وارد زندگی انسانی دیگر شود و جهانی تازه بسازد. همین کشف، او را به سمت نوشتن کشاند. فکرها و تصویرهایی را که در ذهن داشت روی کاغذ آورد و از همان سال‌ها نمایشنامه‌نویسی را مشق کرد.
سال‌ها گذشت، تئاتر را به شکل دانشگاهی دنبال کرد و بازیگری، نویسندگی و کارگردانی به سه مسیر موازی زندگی هنری‌اش تبدیل شدند.یک سوی جهان مهرآوران، ادبیات کلاسیک ایران بود. شاهنامه را دوست داشت و این علاقه سرانجام وارد نوشته‌هایش شد. شاید عجیب‌ترین تصویر این جهان را بتوان در نام یکی از نمایشنامه‌هایش پیدا کرد؛ «گفت وگوی مکبث و اسفندیار رویین‌تن».
تصورش هم جذاب است، مکبث از جهان شکسپیر بیرون بیاید و روبه‌روی اسفندیار فردوسی بنشیند. دو شخصیت از دو جهان دور، در ذهن یک نمایشنامه‌نویس ایرانی به یکدیگر برسند.سوی دیگر ذهن مهرآوران اما بوی جنوب می‌داد. مسجدسلیمان، آوازهای محلی، آیین‌ها و قصه‌های بومی در حافظه او زنده بودند. همین دلبستگی بعدها به آثاری مانند «مال‌کنون» راه پیدا کرد؛ نمایشی که با همراهی مریم معترف روی صحنه رفت. …
