یکی از مهمترین چالشهای بازسازی بانکهای ناتراز، فاصله میان ارزش دفتری داراییها و ارزش اقتصادی قابل بازیافت آنهاست. مطالبات غیرجاری، داراییهای تملیکی با نقدشوندگی پایین، درآمدهای شناساییشده غیرقابل وصول و ذخایر ناکافی میتوانند موجب شوند وضعیت سرمایه و سودآوری بانک مطلوبتر از واقعیت منعکس شود.
ازاینرو، نقطه آغاز بازسازی باید ارزیابی جامع کیفیت داراییها (Asset Quality Review)، بررسی کفایت ذخایر، شناسایی زیانهای تحققیافته و مورد انتظار و برآورد کسری سرمایه بر مبنای واقعیتهای اقتصادی باشد. تکمیل این ارزیابی با آزمون تنش و تحلیل جریانهای نقدی آتی، امکان تفکیک بانکهای دارای مشکلات موقت از بانکهای مواجه با ناترازی ساختاری را فراهم میکند.
در واقع، افزایش سرمایه پیش از شناسایی زیانهای واقعی ممکن است به تقویت ظاهری شاخصهای مالی منجر شود، درحالیکه بخش قابلتوجهی از منابع جدید صرف پوشش زیانهای گذشته خواهد شد. بنابراین، اصل بنیادین در بازسازی مالی آن است که ابتدا ابعاد زیان روشن شود و سپس درباره میزان سرمایه موردنیاز، نحوه تامین آن و تقسیم هزینههای بازسازی تصمیمگیری شود. کدام روش در چه شرایطی اثربخشتر است؟
تجدید ساختار سرمایه (Recapitalization) یکی از ابزارهای اصلی بازسازی مالی بانکها محسوب میشود. این روش از طریق افزایش سرمایه نقدی سهامداران، ورود سرمایهگذاران جدید یا سایر ابزارهای واجد شرایط سرمایه نظارتی، ظرفیت جذب زیان بانک را تقویت میکند. بااینحال، اثربخشی آن مشروط به اصلاح عوامل ایجادکننده زیان است؛ زیرا بانکی که همچنان با هزینه بالای تجهیز منابع، داراییهای کمبازده و زیان عملیاتی مستمر مواجه است، حتی پس از افزایش سرمایه نیز ممکن است مجددا به وضعیت ناترازی بازگردد. …


دانلود از کافه بازار













































![[دکتر فرشاد رومی] نشست شنژن و آغاز بازآرایی نظم جهانی](/news/u/2026-11-20/ettelaat-n0o8b.jpg)



















![[امیرعلی ابوالفتح] دولت ترامپ و جریانهای سهگانه در بحث ایران](/news/u/2026-11-20/ettelaat-35js7.jpg)




































