این تحرکات در شرایطی صورت میگیرد که رئیسجمهوری و وزیر امور خارجه، بهترتیب رئیس و عضو شورای عالی امنیت ملی هستند؛ نهادی که مسئولیت بررسی و هماهنگی سیاستهای کلان امنیتی و راهبردی کشور را برعهده دارد. بنابراین، نمیتوان تصمیمها و مواضع رئیسجمهوری و وزیر امور خارجه در عرصه سیاست خارجی را مستقل از ساختارهای تصمیمگیری و ملاحظات امنیت ملی کشور ارزیابی کرد. بدیهی است که در چنین سطحی از مسئولیت، هیچ اقدام راهبردی را نمیتوان صرفاً به اراده شخصی یک مقام اجرایی تقلیل داد و درباره آن بدون توجه به سازوکارهای رسمی تصمیمگیری قضاوت کرد.
مسأله مهمتر، اما چرایی تداوم این رویکرد و نسبت آن با منافع ملی است. چرا بخشی از جریان سیاسی در کشور اکنون بهجای پذیرش رقابت در چارچوبهای قانونی و نقد مستدل عملکرد دولت، به تقابل مستمر با آن روی آورده است؟ اختلافنظر سیاسی، حق طبیعی و لازمه پویایی هر نظام سیاسی است؛ اما هنگامی که این اختلافنظرها به تخریب مستمر مسئولان و زیر سؤال بردن هرگونه ابتکار دیپلماتیک تبدیل میشود، باید درباره هزینههای آن برای کشور تأمل کرد.
دیپلماسی، بویژه در شرایطی که کشور با تهدیدهای نظامی، فشارهای اقتصادی و تنشهای منطقهای مواجه است، صرفاً مجموعهای از دیدارها و گفتوگوهای تشریفاتی نیست؛ بلکه ابزاری برای مدیریت بحران، کاهش هزینههای تقابل و تأمین منافع ملی است. طبیعی است که مذاکرهکنندگان برای پیشبرد مأموریت خود به پشتوانه سیاسی و حمایت ساختارهای تصمیمگیر کشور نیاز دارند. هنگامی که وزیر امور خارجه در … …


دانلود از کافه بازار






































![[دکتر سیدمحمدکاظم سجادپور] امواج ضد ترامپ](/news/u/2026-11-16/ettelaat-brqtr.jpg)






















