به فروپاشی کوبا سلام کنید

ویل فریمن در یادداشتی در فارن افرز به‌تاریخ ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶ به وضعیت نابسامان کوبا پرداخته است. فریمن وضعیت کوبا را با تعبیر آنارشی اقتدارگرایانه توصیف می‌کند: دولتی که همچنان می‌تواند اعتراض را سرکوب کند، اما به‌طرز فزاینده‌ای قادر نیست خدمات عمومی و نظم اجتماعی را تأمین کند. بیمارستان‌ها با کمبود دارو و تجهیزات مواجه‌اند، دستمزد پایین پزشکان موجب مهاجرت و خروج آنها از حرفه شده و شاخص‌های سلامت، از جمله مرگ‌ومیر نوزادان، بدتر شده‌اند. هم‌زمان جرم و سرقت افزایش یافته و پلیس در بسیاری از مناطق کمتر حضور مؤثر دارد. قطع برق‌های چندروزه، وضعیت مدارس و مشکلات آب نیز نشانه‌های دیگری از تضعیف ظرفیت دولت‌اند.

تحریم‌های آمریکا بحران را تشدید کرده‌اند، اما نویسنده مسئولیت را فقط متوجه واشنگتن نمی‌داند. بحران اقتصادی کوبا سال‌ها پیش از تحریم‌های جدید آغاز شده بود؛ اقتصاد از سال ۲۰۲۰ دست‌کم ۱۵ درصد کوچک شده است. با این حال، قطع یا محدود شدن دسترسی به نفت خارجی و تحریم‌های جدید آمریکا سرعت فروپاشی را افزایش داده‌اند. در مقابل، رژیم نیز اصلاحات ساختاری را به تعویق انداخته و منابع عمومی را به شکل نامتوازنی تخصیص داده است. مقاله اشاره می‌کند که در سال ۲۰۲۴ سرمایه‌گذاری دولتی در گردشگری، املاک و مهمان‌داری ۳۷ برابر سرمایه‌گذاری در سلامت و آموزش بوده است.

دولت کوبا از سر ناچاری فضای بیشتری برای بنگاه‌های خصوصی ایجاد کرده است. تعداد بنگاه‌های خصوصی کوچک و متوسط به بیش از ۱۰ هزار رسیده و طبق برآورد مقاله حدود ۶۵ درصد خرده‌فروشی و ۴۰ درصد اشتغال را دربر می‌گیرند. این بخش به تأمین کالا و کاهش وابستگی بخشی از مردم به دولت کمک کرده است. اما مشکل اینجاست که رشد بازار بدون حاکمیت قانون و در شرایط … …