هیو هویت با این نظر موافق است و بخش سرمقاله روزنامه وال‌استریت ژورنال نیز تاکید دارد که «ورق نبرد برگشته است؛ سخنانی که همگی بهره‌ای از واقعیت دارند، زیرا ارتش ایالات متحده توانسته است جریان انتقال نفت متحدان حاشیه خلیج فارس را از تنگه هرمز احیا کند و همزمان صادرات نفت ایران را به صفر نزدیک سازد.»
چنین دستاوردی هرگز به معنای موفقیت‌آمیز بودن کل جنگ نیست و برای درک واقعیت، باید به یاد آورد که ماجرا از کجا آغاز شد. در خرداد ۱۴۰۴ (ژوئن ۲۰۲۵)، ایالات متحده و اسرائیل تاسیسات هسته‌ای ایران را هدف بمباران‌های سنگین قرار دادند و دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا برنامه هسته‌ای این کشور را «محوشده» توصیف کرد.
هشت ماه پس از آن، در بهمن‌ماه (فوریه)، آن‌ها با جاه‌طلبی‌هایی بسیار بزرگ‌تر دوباره وارد فاز نبرد نظامی شدند. آن‌ها رهبری ایران را هدف قرار دادند که به شهادت رهبر عالی و جمعی از مقامات ارشد این کشور انجامید و ترامپ مردم ایران را به سرنگونی حکومت فراخواند؛ هدفی که کاملاً شفاف بود: تغییر رژیم.
با این حال، جمهوری اسلامی بقای خود را حفظ کرد، صفوف خود را گرد ژنرال‌های تندرو مستحکم ساخت، رهبر عالی جدید را منصوب کرد و سلاحی را که سال‌ها تهدید به استفاده از آن می‌کرد به میدان آورد: بستن تنگه هرمز؛ گذرگاهی که تقریباً یک‌پنجم نفت مصرفی جهان از آن عبور می‌کند.
اکنون پس از گذشت بیش از هفت ماه جنگ تمام‌عیار، ایالات متحده وارد کارزاری سهمگین شده است تا ایران را وادار سازد از مسدود کردن آبراهی که پیش از آغاز درگیری‌ها کاملاً باز بود دست بکشد. واشنگتن این همه عملیات را سازماندهی کرده تا صرفاً وضعیت پیشین را احیا کند، و اکنون پیشرفت در این مسیر را «پیروزی» نام‌گذاری می‌کند. صورت‌حساب نجومی برای بازگشت به خانه نخست …
دانلود از کافه بازار
