تاکنون علت دقیق وزوز گوش مشخص نبوده و هیچ نشانگر زیستی یا آزمایش عینی و قابل‌اطمینانی نیز برای تشخیص آن وجود نداشته است.
پیش از این، تنها راه تشخیص این عارضه توسط پزشکان، گزارش خودِ فرد مبنی بر شنیدن صداهایی بود که در واقعیت وجود نداشتند، اما اکنون ممکن است شرایط تغییر کند.
در مطالعه‌ای جدید که در نشریه «اتولارینگولوژی – جراحی سر و گردن» (Otolaryngology – Head and Neck Surgery) منتشر شده، دانشمندان به شواهدی دست یافته‌اند که می‌تواند قوی‌ترین مدرکِ موجود برای یک نشانگر زیستیِ احتمالی در مورد وزوز گوش باشد.
کوروش پرهام، متخصص گوش و حلق و بینی از دانشگاه کانتیکت می‌گوید: ما اکنون اثباتی بر این مفهوم داریم که نوعی پروتئینِ موجود در گوش می‌تواند نقشی محوری در بروز و مدیریت وزوز گوش ایفا کند.
در آزمایشی که روی ۸۲ بزرگسال انجام شد که نیمی از آنها دچار وزوز گوش بودند، آزمایش‌های خون نشان داد که پروتئینی به نام «پرستین»(Prestin) با این عارضه مرتبط است.
این پژوهش که بر پایه مطالعه‌ای پیشین توسط برخی از اعضای همین تیم انجام شده، نشان می‌دهد که غلظت پروتئین پرستین در خونِ افراد مبتلا به وزوز گوش، حدود ۵۰ درصد بیشتر از افراد فاقد این عارضه است.
پرستین یک پروتئین حرکتی است که در غشای «سلول‌های مویی خارجی» (واقع در حلزون گوش) یافت می‌شود. این پروتئین به تقویت صداها کمک می‌کند و برای داشتن شنوایی دقیق و حساس، حیاتی است.
تحقیقات پیشین، پرستین را با آسیب‌های شنوایی مرتبط دانسته‌اند. این موضوع احتمال آن را می‌دهد که تغییرات در این پروتئین می‌تواند بر عملکرد سالم گوش داخلی تأثیر بگذارد و احتمالاً در ایجاد صداهای خیالی که افراد مبتلا به وزوز گوش تجربه می‌کنند، نقش داشته باشد.
مطالعات نشان داده‌اند که سطح پرستین تحت تأثیر عواملی همچون قرار گرفتن در معرض سر و صدا، سن و کم‌شنوایی قرار می‌گیرد. همچنین مدل‌های آزمایشگاهیِ آسیب شنوایی نشان می‌دهند … …
دانلود از کافه بازار
