این موضوع، پرسش برخی پژوهشها در خارج از کشور نیز بوده است؛ پژوهشهایی که اغلب بر ابعاد انسانی این اقدام تمرکز داشتهاند. برای مثال، «AAA FTS» که نهادی پژوهشی و آموزشی در حوزه ایمنی ترافیک در آمریکاست، در گزارشی مینویسد نصب یک مایل نیوجرسی بتنی در کارولینای شمالی، آمار تصادفات را بهطرز چشمگیری کاهش داده است. پیش از اجرای این پروژه در سال ۲۰۰۶، در این مسیر پنج تصادف مرگبار بر اثر برخورد شاخبهشاخ خودروها رخ داده بود که شش کشته بر جای گذاشت. اما پس از نصب این موانع در میانه این جاده دوطرفه، نهتنها مجموع تصادفات ۵۸ درصد کاهش یافت، بلکه طی دوره سهساله پس از اجرای پروژه، حتی یک مورد تصادف منجر به فوت یا جراحت شدید ثبت نشد.
همچنین مقاله دیگری با عنوان «تصادفات ناشی از عبور خودرو از گاردریل در شبکه بزرگراهی فرانسه» در «SAGE Journals» نشان میدهد نیوجرسیها احتمال عبور خودروها از میانه جاده، برخورد روبهروی دو خودرو و مرگومیر ناشی از آن را کاهش میدهند. این پژوهش نشان میدهد جایگذاری نیوجرسی، احتمال مرگومیر را ۱۹ درصد کاهش داده است. اما از طرف دیگر، این سازهها موجب افزایش میزان و شدت جراحات و آسیبها میشوند. بنابراین، مزیت اصلی نیوجرسی در این مطالعه، کاهش احتمال عبور خودرو از میانه جاده و در نتیجه جلوگیری از تصادفهای بسیار شدید ناشی از ورود خودرو به مسیر مقابل بوده است، نه اینکه برخورد مستقیم با آن الزاماً کمخطرتر از برخورد با گاردریل باشد. نیوجرسی ایمنی بیشتری دارد …
