بازار
در این مقاله آمده است: کوه برزخ که در جایگاهی میانی میان «دوزخ» (جایی که گناهکاران گمنام و نامدار کیفر ابدی خود را می‌بینند) و «بهشت» قرار دارد؛ قلمرویی در جهان پس از مرگ که در آن به ارواح فرصت داده می‌شود تا از گناهان خود پاک شوند. دانته به راهنمایی ویرژیل، در روز عید پاک به دومین مرحله از سفر خود می‌رسد و پس از عبور از حلقه‌های دوزخ، از تنفس هوای تازه احساس آسودگی می‌کند. شاعر در ۳۳ سرود (canti) پس از آن، با ارواحی دیدار خواهد کرد که در انتظار ورود به بهشت هستند.
برزخ؛ قلمرو تحول اخلاقی
ژاک لو گوف (Jacques Le Goff مورخ فرانسوی)، در کتاب «پیدایش برزخ» (۱۹۸۱) خاطرنشان می‌کند که در روزگار دانته، مفهوم برزخ نسبت به دو قلمرو دیگر حیات پس از مرگ در مسیحیت، یعنی بهشت (Paradiso) و دوزخ (Inferno) سابقه‌ای متاخرتر داشت. در واقع، لو گوف زمان ابداع واژه لاتین purgatorium به معنای برزخ، برگرفته از purgare یا به معنی پاکسازی کردن را حدود سال ۱۱۷۰ میلادی تعیین می‌کند. نکته مهم‌تر اینکه، اگرچه مسیحیان دیرزمانی بود که برای آمرزش ارواح مردگان دعا می‌کردند (عملی که تلویحا به معنای قرار داشتن آن ارواح در وضعیتی موقت بود)، اما زمانی که دانته اثر خود، کمدی الهی را می‌نوشت، مفهوم برزخ و آموزه‌های مربوط به آن هنوز تعریفی دقیق و منسجم نداشتند.
نبود اجماع و اتفاق نظر درباره دومین قلمرو مردگان، آزادی عمل خلاقانه فراوانی به شاعر فلورانسی بخشید. در واقع، همان‌طور که پرفسور تئودولیندا بارولینی (Teodolinda Barolini )، استاد دانشگاه کلمبیا خاطرنشان می‌کند، «ایده برزخ به شکل یک کوه، ابداع شخصِ دانته است»؛ و همچنین قواعد خود دارد. …
