کوری؛ از مشروب تقلبی تا درام تقلبی | آخرین خبر

سریال «کوری» ثابت کرد که می‌توان سوژه‌ای حساس و دردناک را برداشت، آن را در لفافه‌ی درام جنایی پیچید و در نهایت چیزی تحویل داد که عدالت و قواعد ابتدایی روایت‌گری در آن محلی از اعراب ندارد.

این سریال که با حاشیه‌ی توقیف و ملاحظات نهادهای بیرونی و ساترا شروع شد ظاهرا قرار بود زخمِ مشروب تقلبی و مسمومیت‌های الکلی را باز کند. اما آنچه روی پرده آمد، بیشتر شبیه یک بازسازیِ سطحی و کلیشه‌ای از یک آسیب شناسی است تا یک اثر مستقل. تماشاگر بعد از چند قسمت خشمِ واقعی نسبت به فاجعه و پرسشِ عمیقی درباره‌ یکی از آسیب‌های اجتماعی مهم را احساس نمی‌کند. تماشاگر با دیدن این مجموعه حس می‌کند در یک تئاتر دسته‌چندمی نشسته که دیالوگ‌هایش از قبل قابل حدس‌اند و میزانسن‌هایش مثل تمرینِ ضعیفِ هنرستانی می‌ماند.

داستان از یک عروسی شلوغ آغاز می‌شود. مشروب تقلبی سرو می‌شود، عده‌ای کور می‌شوند، عده‌ای می‌میرند و بازپرس یونس فلاحتی (امیر جعفری) وارد پرونده می‌شود. از همان لحظه دو خط موازی شکل می‌گیرد: تحقیقات پلیسی و درد خانواده‌های قربانی. شعار «عدالت برای همه» هم روی پیشانی اثر حک شده، اما عدالت در «کوری» بیشتر یک شعار توخالی است تا مفهومی که روایت آن را بکاود. سریال مدام بین انتقام شخصی، فسادِ تولیدکنندگان، ریتالین تقلبی و روابط خانوادگی سرگردان است بدون آن‌که هیچ‌کدام را به عمق برساند. شخصیت‌ها انگیزه‌هایشان ناگهانی عوض می‌شود، رازها روی هم انباشته می‌شوند و در نهایت تماشاگر حس می‌کند که دارد یک پازلِ ناقص را تماشا می‌کند که تکه‌هایش به زور به هم چسبانده شده‌اند. …