بازار
اما فعالیت رزمی زیر آب با چالشی اساسی رو به رو بود: سلاح های گرم معمولی برای شلیک در هوا طراحی شده اند و عملکرد آن ها در آب به شدت تغییر می کند. آب چگالی بسیار بیشتری از هوا دارد و مقاومت آن می تواند سرعت و برد گلوله های متعارف را به سرعت کاهش دهد. به همین دلیل، شوروی و کشورهای غربی به توسعه سلاح هایی روی آوردند که مهمات مخصوص و طراحی متفاوتی داشتند.
در میان این سلاح ها، سه نمونه بیش از همه جلب توجه می کنند: تپانچه زیرآبی SPP-1 و تفنگ تهاجمی APS ساخت شوروی، و تپانچه P11 شرکت آلمانی هکلر و کخ. این سلاح ها با وجود هدف مشترک، از نظر ساختار، مهمات و شیوه شلیک تفاوت های قابل توجهی داشتند. چرا به سلاح های مخصوص زیر آب نیاز بود؟
یکی از مشکلات اصلی شلیک زیر آب، مقاومت بالای این محیط در برابر حرکت پرتابه است. گلوله ای که در هوا مسافت قابل توجهی را طی می کند، ممکن است پس از ورود به آب، در فاصله ای بسیار کوتاه سرعت و پایداری خود را از دست بدهد. شکل گلوله های معمولی نیز برای حرکت در چنین محیطی بهینه نشده است.
راهکار طراحان این بود که به جای تکیه بر گلوله های متعارف، از پرتابه های کشیده و میله مانند استفاده کنند که در منابع انگلیسی معمولا با اصطلاح Flechette شناخته می شوند. این پرتابه ها با توجه به شرایط زیر آب طراحی شده بودند تا در مقایسه با گلوله های معمولی، مسیر پایدارتری داشته باشند و در فاصله بیشتری موثر باقی بمانند.
البته این سلاح ها نیز محدودیت داشتند. برد موثر آن ها با تغییر عمق آب کاهش پیدا می کرد و عملکردشان در هوا لزوما با عملکرد زیر آب یکسان نبود. در نتیجه، سلاح های زیرآبی را باید تجهیزات تخصصی برای ماموریت های مشخص دانست، نه جایگزینی همه کاره برای سلاح های معمولی. تپانچه SPP-1 شوروی؛ سلاحی با چهار لوله …
