با گذشت زمان، این تجمعات در کنار حفظ کارکرد امنیتی خود، به بستری برای بروز و نمایش همبستگی ملی در برابر دشمن متجاوز تبدیل شدند.
روشن بود که شکلگیری این همبستگی ملی، جریان رمانتیکِ عقلزدهای را در داخل به خشم بیاورد؛ جریانی که جامعه ایرانی را نه در پیچیدگیهای واقعی و ظرفیتهای تاریخی آن بلکه صرفاً از دریچه مفاهیم منجمدی چون «شکاف» و «فروپاشی» و... درک میکند.
این خشم را میتوان آشکارا در ادبیات چهرههای دانشگاهی روشنفکری به عینه دید. یکی از این چهره ها در مناظره با بیژن عبدالکریمی در برنامه «آزاد»، با تشبث به اندیشه مرحوم شریعتی مدعی میشود اگر مردم صبح تا شب هم در خیابان بمانند، حضورشان دلیلی بر درستبودن حرفشان نیست.
یا یکی از اساتید دانشگاه علامه طباطبایی در برنامه «ایرانتاک»، با ایجاد همترازی میان مردم حاضر در تجمعات از یک سو و هواداران حمله نظامی به ایران از سوی دیگر، ادعا میکند جامعه ایران از تجمعات شبانه میترسد چراکه با چنین مظاهری حس بیگانگی دارد.
به نظر میرسد مساله اصلی این دو چهره صرفاً … …


دانلود از کافه بازار
































































































































































