اما این بار، آنچه دیدم بیشتر از آنکه نوستالژی را زنده کند، امیدم را غمآجین کرد.
گویی دیگر از آن محیط ویژه چندان چیزی باقی نمانده است. در کتابفروشیها پرنده پر نمیزند؛ چه رسد به حضور پرشور انسانها و آن پویاییِ دانش و آینده. برخی کتابفروشیها تغییر وضع دادهاند و جای خود را به کافه و فضاهای دیگری واگذار کردهاند. البته کافه بد نیست و زندگی شهری بدون کافه نیز معنایی ندارد؛ مسئله اما چیز دیگری است: وقتی کتابفروشی، که زمانی محل تلاقی جوانی و دانایی و پرسش از آینده بود، از رونق میافتد، باید از خود پرسید چه اتفاقی برای آن آینده افتاده است که دیگر کسی برای یافتنش به سراغ کتاب نمیآید.
برای من، جلوی دانشگاه تهران فقط یک نشانی شهری نیست. بخشی از حافظهی فکری و اجتماعی چند نسل است؛ جایی که دانشجو بودن، کتاب خواندن، اندیشیدن و آیندهنگری، اجزای یک زندگی واحد بودند. من در سالهای دانشجویی، همین تجربه را در جاهای دیگری نیز زیستهام؛ از جمله در پاریس، در بیرون دانشگاه سوربن، جایی که تأمل دربارهی اندیشه و جهان، بخشی طبیعی از زندگی دانشجویی بود. دانشگاه و کتابفروشی و کافه و خیابان، هر یک به نحوی به یکدیگر پیوند میخوردند و جوانی، اندیشه و آینده را در یک فضای زنده به هم متصل میکردند. افق، امید، آینده …


دانلود از کافه بازار










































































































































