به نقل از آی‌ای، اگر هدف بهره‌گیری از فرآیندی است که به نزدیک‌ترین ستاره ما نیرو می‌بخشد، چرا سوخت باید تا این حد داغتر شود؟
پاسخ چیزی بیش از گرما است. گرانش خورشید پلاسمای متراکم را محدود می‌کند؛ در حالی که ماشین‌های زمینی باید شرایطی را برای همجوشی مفید در فضای بسیار کوچک‌تری ایجاد کنند. سوخت و روش‌های محصورسازی آنها نیز متفاوت است. بنابراین، رسیدن به دمای هسته خورشید به تنهایی برای برآورده کردن الزامات بسیاری از طرح‌های رآکتور کافی نخواهد بود.
خورشید نیروی گرانش را در خود دارد
همجوشی زمانی رخ می‌دهد که هسته‌های اتمی سبک با هم ترکیب می‌شوند و انرژی آزاد می‌کنند. نزدیک کردن آنها به یکدیگر دشوار است، زیرا هسته‌ها بارهای الکتریکی مثبت دارند و یکدیگر را دفع می‌کنند. آنها باید به اندازه کافی به هم نزدیک شوند تا نیروی هسته‌ای، جاذبه آنها را به هم متصل کند.
درون خورشید، گرانش ماده را فشرده می‌سازد و پلاسمای داغ را محصور می‌کند. این امر یک محیط متراکم را فراهم می‌کند که در آن هسته‌ها می‌توانند با هم تعامل داشته باشند. رآکتورهای محصورسازی مغناطیسی با سوخت بسیار رقیق‌تری کار می‌کنند و به هر هسته، شرکای کمتری در یک حجم مشخص می‌دهند.
افزایش دما، احتمال وقوع همجوشی را در جریان آن برخوردها افزایش می‌دهد. دما بیانگر میانگین انرژی جنبشی ذرات است. با داغتر شدن پلاسما، هسته‌های آن سریع‌تر حرکت می‌کنند و بخش بزرگ‌تری از برخوردها با انرژی‌هایی رخ می‌دهد که برای همجوشی مناسب هستند.
تونل‌زنی کوانتومی نیز به هسته‌ها امکان می‌دهد تا از سد الکتریکی عبور کنند که در غیر این صورت آنها را از یکدیگر دور نگه می‌داشت. این فرایند هم در ستاره‌ها و هم در همجوشی آزمایشگاهی اهمیت دارد. با وجود این، دمای بالاتر نمی‌تواند به طور نامحدود کمبود چگالی یا اتلاف سریع انرژی را جبران کند. یک رآکتور باید ترکیبی کارآمد از هر سه شرط را برقرار کند.
رآکتورها از ترکیب سوختی متفاوتی استفاده می‌کنند …
دانلود از کافه بازار
