شاید یک روز فقط پلاکم برگردد

ابراهیم در تاریکی و سیاهی تونل به سمت اتاق فرماندهی می‌رفت. نفسش به شماره افتاده بود. چند قدم بیشتر تا اتاق فرماندهی نمانده بود، اما هر قدم را به سختی برمی‌داشت. گاهی سرفه می‌کرد و گاهی تلوتلو می‌خورد. عرق از شقیقه‌هایش سرازیر شده بود. هوا برای نفس کشیدن کم بود. دستش را به دیوار سیمانی گرفت و لب‌هایش آرام جنبید:

ـ السلام علیک یا صاحب‌الزمان!

چشمانش سیاهی می‌رفت. چند قدم دیگر مانده بود تا اتاق فرماندهی، تا بی‌سیم، تا گزارش وضعیت پایگاه و خبر بچه‌ها. باید خودش را به آنجا می‌رساند.

 ۱۷ شبانه‌روز در دل آتش

بچه‌های پایگاه نخل‌گل قشم، ۱۷ شبانه‌روز بود که در تونل، شب و روز را به هم دوخته و اوضاع را کنترل می‌کردند. ابراهیم لحظه‌ای آرام و قرار نداشت. از این سوی پایگاه به آن سو می‌دوید، خودش را به لانچر‌ها می‌رساند و در آماده‌سازی و شلیک موشک‌ها نقش داشت. محمد هدف را نشانه می‌رفت و ابراهیم با فریاد «الله‌اکبر» شاسی شلیک را می‌فشرد. 

تمام لباس‌هایش بوی باروت سوخته و گردوخاک گرفته بود. فرصت استراحت نداشت. چابک، پرجنب‌وجوش و بی‌قرار. آن‌قدر تند و فرز بود که میان بچه‌های پایگاه به «ابراهیم باروت» معروف شده بود. انگار وجودش به جرقه‌ای بند بود تا شعله شود و بر سر دشمن متجاوز فرود آید. ابراهیم خواست عمیق‌تر نفس بکشد، اما اکسیژن یاری‌اش نکرد. 

آخرین گام را برداشت و به آستانه اتاق رسید. ناگهان زمین و زمان لرزید. بوی تند گاز در فضای تونل پیچید. گاز نشت کرده یا ماده‌ای انفجاری در محیط منتشر شده بود؟ کسی نمی‌دانست. چند دقیقه بعد، صدای انفجاری مهیب تمام تونل را به لرزه درآورد. سقف فروریخت و موشک سنگرشکن دیگری بر پیکر تونل نشست؛ بر تن پایگاه نخل‌گل و بر قلب قشم. سحرگاه بیست‌وششم ماه رمضان، صدای اذان با خبر شهادت ۱۹ نفر از فرزندان ایران درآمیخت. ابراهیم چشم از دنیای خاکی فروبست و نامش در افق پرافتخار ایران، در شمار شهیدان نشست.

 از نخلستان‌های رودان تا آغوش شهادت

خبر شهادت ابراهیم از میان شاخه‌های نخلستان‌های قشم گذشت و به روستای آبتریکان، در بخش رودخانه شهرستان رودان استان هرمزگان رسید. روستا چشم‌انتظار فرزندش بود؛ همان پسری که روزی از میان نخل‌های کوتاه و خاک گرم جنوب قد کشیده و راهی خدمت به وطن شده بود. …