این خطای ناچیزی نیست اگر بازنشستگی را ایستادن بر پله آخر یا پایان راه بدانیم. آن هم در وضع و حالی که رسیدن به چنین مرحله‌ای خود در حکم آغاز دوره‌ای است تا آدمی به پشتوانه‌ی سرمایه‌ای که از رهگذر سال‌ها اشتغال مداوم به دست آورده، به روزگاری از آسودگی و آرامش پا بگذارد.
اما پای صحبت رئیس کانون بازنشستگان تهران که می‌نشینیم از تناسب‌سازی دیرهنگام و گاه بی‌مبنا، قطع حقوق همسران فوت‌شده، تأخیر چندماهه در خدمات بیمه تکمیلی و درمانی و سهمی از بودجه که به‌جای سفره درمان، جای دیگری خرج میشود، در سرمان قیقاج می‌رود تا معنای دوران بازنشستگی برایمان بیش از رفاه و آسودگی با مرارت قرین شود.
علی دهقان‌کیا، رئیس کانون کارگران بازنشسته و مستمری‌بگیر تأمین اجتماعی تهران را بخوانید:
دهقان‌کیا در واکنش به اینکه نداشتن سواد دیجیتال و عدم توان بهره‌گیری از سامانه‌های هوشمند به شکل تازه‌ای از نابرابری و طرد بازنشستگان و سالمندان تبدیل شده، اظهار کرد: بر اساس قانون هر بازنشسته‌ای، چه سواد داشته باشد و چه نداشته باشد، بر پایه پرداختی حق بیمه‌اش امروز باید حقوق دریافت کند؛ اگر حداقل بوده، امروز می‌تواند حقوق حداقل را بگیرد و اگر دو برابر حداقل دستمزد بیمه‌پردازی داشته، امروز باید دو برابر حداقل دستمزد را دریافت کند، البته با اندکی کمتر؛ چون ما امسال متناسب‌سازی را نتوانستیم مانند آن دو سال قبل محاسبه کنیم.
وی با بیان اینکه قانونی که در مجلس مصوب شده بود، قانون اشتباهی بود، گفت: ما به خودشان هم گفتیم و آنها هم متوجه شدند و قرار بود اصلاح شود که متأسفانه اکنون اصلاح نشده است؛ بنابراین از نظر حقوقی وضع همین‌گونه است.
دهقان‌کیا با اشاره تکلیف مزایای جانبی، گفت: هر کسی اگر همسر داشته باشد حتماً حق همسر می‌گیرد، اولاد داشته باشد حق اولادش را دریافت می‌کند، به‌اضافه بن و مسکن؛ این‌ها مزایای جانبی ما هستند و بر اساس قانون تکلیف این است که این‌ها را باید به ما بدهند. …
دانلود از کافه بازار
