بازار
تروریست‌های کاخ سفید که با رؤیای تسلیم چندروزه ایران وارد میدان شده بودند، امروز پس از شکست مفتضحانه و غرق شدن در باتلاق بحران‌های اقتصادی و سیاسی، بار دیگر با بومرنگ «دروازه آهنین» بازگشته‌اند؛ زنهار که آمریکا اگر اهل منطق و مذاکره بود، هرگز آتش جنگ را برافروخته نمی‌کرد!
ترامپ که روزی با رؤیای تسلیم چندروزه ایران و ثبت یک پیروزی تاریخی پا به میدان گذاشته بود، حالا پس از ناکامی در تحمیل اراده خود، از یک‌سو چماق تهدید نظامی را بالا نگه داشته و از سوی دیگر با طراحی پروژه‌هایی نظیر «دروازه آهنین» به دنبال تشدید محاصره اقتصادی کشور است. رئیس رژیم تروریست آمریکا حالا با صورت‌حساب سنگین ماجراجویی خود روبه‌رو شده است؛ صورت‌حسابی که نه‌فقط در میدان نظامی، بلکه در اقتصاد آمریکا، افکار عمومی و معادلات سیاسی واشنگتن نیز خود را نشان داده است.
اما در شرایطی که دشمن پس از ناکامی در میدان نظامی، تمام ظرفیت خود را برای پیشبرد جنگ ترکیبی به میدان آورده، آیا دولت به‌عنوان مسئول اصلی اداره امور اجرائی کشور، آرایش اقتصادی و مدیریتی متناسب با شرایط جنگی گرفته است؟ آیا دستگاه اجرائی برای مقابله با جنگ اقتصادی و روانی دشمن برنامه‌ای عملیاتی دارد؟
اظهارات اخیر رئیس‌جمهور درباره پایان دادن به وضعیت «نه جنگ و نه صلح» و امکان گفت‌وگوی عزتمندانه، اگرچه در ظاهر بر ضرورت استفاده از دیپلماسی تأکید دارد، اما در شرایط فعلی یک سؤال اساسی را پیش روی همگان قرار می‌دهد: طرف مقابل تا چه اندازه اهل منطق و مذاکره است؟ مگر مسیر مذاکره را طی نکردیم که جنگ نشود؟ پس چرا درست در بزنگاه‌هایی که گفت‌وگو می‌توانست به نتیجه برسد، آمریکا میز مذاکره را بمباران کرد؟!
مسئله امروز ایران، مخالفت با ماهیت مذاکره نیست؛ مسئله این است که با چه کسی، بر سر چه چیزی و از چه موضعی مذاکره می‌کنیم. نمی‌توان از یک طرف شاهد تهدید مکرر به جنگ، محاصره و فشار حداکثری بود و از طرف دیگر چنان سخن گفت که گویی تنها مانع پایان بحران، اراده نکردن ایران برای مذاکره است!
مذاکره کردیم که جنگ نشود اما جنگ به راه انداختند! …
