چند سال پیش، در یکی از سریالهای شبکه خانگی، صحنهای از یک قرار عاشقانه در رستوران لاکچری به تصویر کشیده شد؛ جایی که دختر و پسر جوانی روبهروی یکدیگر نشستهاند و مشغول انتخاب غذا از منوی رستوران هستند. هرکدام غذای موردعلاقه خود را سفارش میدهند، اما وقتی گارسون غذا را برای سرو سر میز آنها میبرد، نام «لابستر» را به اشتباه «لاوستر» تلفظ میکند، پسر جوان با تمسخر به او واکنش نشان میدهد و همین اشتباه لفظی به بحث و مشاجره کشانده میشود. شاید آن روز این سکانس از سریال صرفاً موقعیتی طنزآمیز برای پیشبرد داستان به نظر میرسید، اما یک نکته در دل همین سکانس قابل توجه بود که غذای دریایی لابستر، با هر نام و تلفظی، از قبل به منوی برخی رستورانها و کافهها راه پیدا کرده بود.
حالا چند سال از آن سریال گذشته و ماجرا شکل دیگری به خود گرفته است. دیگر صحبت از حضور کمسروصدا و دور از چشم عموم این غذاها در منوی برخی رستورانها نیست؛ خرچنگ، لابستر، هشتپا و کالاماری حالا به سوژه تبلیغات غذایی پرزرقوبرق صفحات مجازی رستورانهای لاکچری و کافهها تبدیل شدهاند. ویدئوهای حرفهای از مراحل طبخ و سرو، تصاویر اشتهابرانگیز و معرفی مستقیم این غذاها به مخاطبان، نشان میدهد که عرضه آنها از فضای محدود سفارش و مصرف چراغ خاموش فراتر رفته و به تبلیغی علنی برای جذب مشتری تبدیل شده است؛ اتفاقی که برای همه این مسئله را ایجاد کرده و وقتی مصرف گوشت این آبزیان از نظر احکام شرعی حرام است، چه نهادی بر عرضه و تبلیغ عمومی آنها نظارت میکند و چرا با وجود آشکار بودن این فعالیتها، هنوز پاسخ روشنی از دستگاههای مسئول و نظارتی شنیده نمیشود!
از منوی پنهانی تا تبلیغات پرزرقوبرق …


دانلود از کافه بازار
































































































































































