آیتالله العظمی وحید خراسانی از آن دسته عالمانی بود که بخش مهمی از اعتبارشان در محیط تخصصی حوزه شکل گرفت؛ در کلاس درس، میان مباحث دشوار اصولی و در مواجهه با پرسشهایی که پاسخ به آنها نیازمند سالها ممارست علمی است. برای شناخت جایگاه او باید از همین مسیر آغاز کرد؛ از طلبه جوانی که در مشهد درس خواند، در نجف به حلقه درس بزرگترین فقهای زمان خود پیوست و سرانجام در قم به استادی صاحبنام تبدیل شد.
از نیشابور تا نجف
حسین وحید خراسانی در اول فروردین ۱۳۰۰ در نیشابور متولد شد. تحصیلات دینی خود را در مشهد آغاز کرد؛ شهری که در آن زمان از مراکز مهم آموزش علوم حوزوی بود و استادان برجستهای در آن تدریس میکردند. او ادبیات عرب را نزد شیخ محمدتقی نیشابوری فرا گرفت و دروس سطح و مباحث فقه و اصول را در محضر استادانی همچون آیتالله میرزا مهدی اصفهانی، آیتالله میرزا مهدی آشتیانی و محمد نهاوندی دنبال کرد.
در کنار فقه و اصول، علوم عقلی نیز بخشی از تحصیلات او بود. میرزا ابوالقاسم الهی و میرزا مهدی آشتیانی از استادان او در این حوزه بودند. این بخش از زندگی علمی آیتالله وحید خراسانی بعدها اهمیت بیشتری پیدا کرد؛ چراکه او با وجود آشنایی و تحصیل در مباحث فلسفی، در سالهای بعد دیدگاههای انتقادی صریحی نسبت به فلسفه و عرفان نظری مطرح کرد. …


دانلود از کافه بازار
































































































































