بازار
«جهنم، وقتی دیگر جای مردگان نیست
«جاسوس در دوزخ» ما را به درون یک موقعیت نامطمئن پرتاب می‌کند؛ جایی میان اسطوره‌ها، نمایش و رساله و شوخی و هراس. سؤال این‌جاست که جاسوس در جایی که قرار است همه‌چیز در آن آشکار باشد، چه می‌کند؟
خیام برای ساختن این جهان، به جهنم پناه می‌برد؛ اما جهنم او بیش از آنکه سرزمین شعله‌ها و شکنجه‌های آشنا باشد، یک آزمایشگاه نمایشی است. شخصیت‌هایی مانند لوسیفر و اسمدئوس در این فضا نه صرفاً موجوداتی متعلق به سنت‌های دینی و اسطوره‌ای، بلکه حاملان نیروهایی انسانی‌اند: قدرت، ترس، میل به دانستن، میل به کنترل و از همه مهم‌تر، میل به تعریف کردن دیگری.
«جاسوس» فقط یک مأمور اطلاعاتی نیست؛ می‌تواند هر کسی باشد که می‌خواهد از دیگری سر دربیاورد، حقیقت او را کشف کند یا او را در قالبی قابل‌کنترل قرار دهد.
«جاسوس در دوزخ» بیش از آنکه بر پیرنگ کلاسیک و حرکت پرشتاب حوادث متکی باشد، بر گفت‌وگو بنا شده است. شخصیت‌ها حرف می‌زنند، مواضعشان را آشکار می‌کنند، یکدیگر را به چالش می‌کشند و گاه از سطح شخصیت به سطح «ایده» منتقل می‌شوند. بنابراین خواننده با متنی مواجه است که بخش مهمی از نیروی خود را نه از حادثه، بلکه از برخورد صداها و جهان‌بینی‌ها می‌گیرد.
هرچه شخصیت‌ها بیشتر به سخنگوی ایده‌ها تبدیل می‌شوند، خطر آن وجود دارد که گوشت و پوست نمایشی … …
