بازار
گراوند گفت: مسئله فرزندآوری آن‌قدر بنیادی و ریشه‌ای است که با اعداد و ارقام ریالی قابل حل نیست. تفاوتی ندارد این رقم ۴ میلیون تومان باشد، ۴۰ میلیون تومان یا حتی ۴۰۰ میلیون تومان؛ موضوع بسیار عمیق‌تر از آن است که با یک مشوق نقدی بتوان بر آن اثر گذاشت.
به گفته او، اگر روند ازدواج و فرزندآوری در یک کشور طی سال‌های متوالی دچار افت میشود، با یک مسئله ساختاری مواجه هستیم. در دوره‌های مختلف نیز منابع قابل توجهی برای تشویق ازدواج و فرزندآوری اختصاص یافته، اما نه میانگین سن ازدواج کاهش یافته و نه نرخ باروری افزایش معناداری داشته است.
وی افزود: به نظر می‌رسد برخی مسئولان نمی‌دانند امروز با ۴ میلیون تومان چه کاری می‌توان انجام داد. حتی هزینه‌های اولیه نگهداری از کودک نیز با چنین رقمی پوشش داده نمی‌شود. ورود یک کودک به خانواده، به‌ویژه در خانواده‌هایی که مادران تحصیل‌کرده و شاغل دارند، به معنای کاهش بخشی از درآمد و فرصت‌های شغلی مادر است و همین موضوع در تصمیم‌گیری خانواده‌ها نقش مهمی دارد. نگرانی اصلی خانواده‌ها آینده فرزندان است
این پژوهشگر اجتماعی با بیان اینکه کمک‌های نقدی و کالایی نمی‌توانند عامل تعیین‌کننده در افزایش فرزندآوری باشند، گفت: مادران بیش از هر چیز نگران آینده فرزند خود هستند، نه فقط هزینه‌های امروز. اگر از زنان متأهل بدون فرزند درباره دلایل فرزنددار نشدن سؤال شود، بخش قابل توجهی از آنها نگرانی نسبت به آینده فرزند را مطرح خواهند کرد.
او افزود: پرداخت یارانه، واگذاری زمین و سایر مشوق‌های مشابه بیشتر نقش مُسکن دارند. ممکن است بر گروه محدودی اثر بگذارند، اما راه‌حل اصلی مسئله نیستند. اگر این سیاست‌ها به تنهایی مؤثر بودند، امروز نرخ باروری کشور تا این اندازه کاهش پیدا نمی‌کرد. تکرار سیاست‌های کم‌اثر گذشته …
