البته طی سال های گذشته، دیگر نهادِ "شورای امنیت" هم که مهم ترین و قدرتمند ترین نهاد سازمان ملل محسوب می شد و تصمیمات مهم دنیا اعم از اعلان جنگ و صلح و تصمیم گیری قهری درباره کشورها در آن نهاد صورت می گرفت، از حیز انتفاع ساقط شده است و دیگر تصمیم مهمی در آنجا هم گرفته نمی شود و دنیا در بی نظمی نسبی سیر می کند.
سازمان ملل با گذشت 8 دهه از تاسیس آن، کارکردهای اصلی خود را از دست داده و سازوکارهای تصمیم گیری در نهاد های آن به دلیل اختلافات ذاتی بلوک بندی های قدرت و مشکل نبود اجماع بین المللی، قفل شده است. کشورها دیگر اهمیت چندانی به تصمیم های سازمان ملل نمی دهند.
حال چرا چنین شده؟
چون "حرمت امامزاده به متولی آن است"! و وقتی بزرگان دنیا و همان 5 کشوری که 5 کرسی دایم و حق وتو در شورای امنیت دارند خود مصوبات این نهاد را وقعی نمی نهند و منافع فردی و بلوکی خود را بر هنجارها و حقوق بین الملل ترجیح می دهند، دیگر چه اعتبار و آبرویی برای آن باقی می ماند. بر همین اساس کشورها تلاش می کنند اختلافات خود را دیگر در راهروهای سازمان ملل حل و فصل نکنند و این اختلافات از طرقی چون ابزارهای نظامی و بده - بستان های دیپلماتیکی دو به دو یا چند به چند در خارج سازمان ملل حل و فصل می شوند یا نمی شوند.
ایالات متحده آمریکا یکی از مسببان اصلی وضع موجود است. وقتی رئیس ایالات متحده آمریکا ( ترامپ) طی سال های گذشته از هر چه نهاد و سازمان وابسته به سازمان ملل متحد بوده خارج شده، بودجه های نهادهای آن را قطع کرده و حتی برخی کارکنان و نهادهای وابسته به سازمان ملل را تحت تحریم و مجازات قرار داده و یا وعده مجازات آنها را داده است، دیگر چه اعتباری برای سازمان ملل می ماند. …
