حدود ۳۵سال قبل زمانی که سالهای اول خدمتم در اداره پلیس آگاهی بود، ماجرایی رخ داد که همیشه در ذهنم حک شده است.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
مرضیه همایونی گروه حوادث / آن روز به خاطر کار روی یک پرونده، من و چند نفر از همکارانم مجبور بودیم تمام روز در اداره بمانیم. بعد از اینکه کارمان تا حدودی به نتیجه رسید، با توجه به آنکه هوا هم تاریک شده و دیر وقت بود، تصمیم گرفتیم کار را تعطیل کنیم و به خانه برویم و ادامه کار را برای فردا بگذاریم. چراغها را خاموش و در را هم قفل کردیم و وارد محوطه اداره آگاهی شدیم اما هنوز چند قدمی نرفته بودیم که آقایی حدوداً 40 ساله با ظاهر و لباسهایی که به نظر میرسید کارگر است، به ما نزدیک شد. از چهره و ظاهر آشفتهاش میشد فهمید که خیلی نگران و پریشان است؛ با دیدن ما بیمقدمه گفت: پسر 6 سالهام گم شده است، دو روزی میشود که از او خبری ندارم. میترسم برای بچهام اتفاق بدی افتاده باشد. اگر خدایی نکرده...
این جمله را ناتمام گذاشت و نگاهی از روی استیصال به ما انداخت. خواستم به او بگویم که الان دیگر دیروقت است و ما از صبح درگیر کار و پرونده بودیم و فردا بیاید اما چهرهاش آنقدر درمانده و نگران بود که بیاختیار در جوابش گفتم: خانهات کجاست؟
محلهای با چاههای عمیق
مرد جوان که انگار با این سؤال من امیدی در دلش زنده شده و جان تازهای گرفته بود، جواب داد: محله خاک سفید.
آن زمان محله خاک سفید در شرق تهران منطقهای خلوت و بیابانی و در حال ساختوساز بود. با وجود خستگی زیاد، به همراه مرد جوان راهی خاک سفید شدیم. در راه، پدر کودک گمشده گفت: جناب سروان، من و همسر و پسرم در اتاقکی گوشه حیاط خانهای نوساز زندگی میکنیم. خانه برای شخص دیگری است و آن اتاقک را به ما داده تا زندگی کنیم. فکر میکنید پسرم زنده باشد؟ نکند بلایی سرش آورده باشند؟ پسرم سهراب خیلی کوچک است و چهره زیبایی دارد. بچه است دیگر و با کوچکترین حرفی گول میخورد. …