بازار
اما حالا در قسمت ششم، یک سوال مهم تر مطرح می شود:
چرا شایان؟
چرا یک کودک ۶ ساله، آن هم تنها فرزند خانواده، هدف چنین نقشه ای قرار گرفت؟
سرهنگ محمد گروسی در ادامه صحبت های دکتر سامانی، به جایگاه شایان در خانواده اشاره می کند و می گوید پدر او از تاجران بزرگ پارچه بوده و شایان پس از ۱۴ سال تنها فرزند این خانواده بوده است؛ کودکی که به گفته او جایگاه ویژه ای برای خانواده داشته است.
سرهنگ گروسی سپس از لحظاتی می گوید که پس از نجات شایان، پلیس باید همزمان چند موقعیت دشوار را مدیریت می کرد؛ دو آدم ربا، دو صاحبخانه که به شدت معترض و تهدیدکننده بودند و جمعیتی حدود ۵۰۰ نفر که پس از شنیدن صدای تیراندازی در کوچه جمع شده بودند.
او می گوید در چنین شرایطی، بهترین فرد برای توضیح ماجرا به مردم، خود شایان بود؛ کودکی که با وجود ۱۳ روز دوری از خانواده، توانسته بود بخش هایی از اتفاقاتی را که برایش افتاده بود به خاطر بسپارد.
شایان به مردم گفت که از رشت ربوده شده و زمانی این اتفاق افتاده که برای رفتن به مدرسه آماده می شده است.
اما جمله ای که شایان درباره پاره شدن کیف و کتاب هایش گفت، نگاه سرهنگ گروسی را به ذهنیت این کودک جلب کرد.
شایان تصور کرده بود آدم ربایان قصد کشتن او را داشته اند و استدلالش این بود که اگر قرار بود او را سالم برگردانند، چرا باید کیف و کتاب هایش را پاره می کردند و دور می انداختند؟
مسعود ابراهیمی از سرهنگ گروسی پرسید: «واقعا بچه باهوشی بود. چه برداشتی از این اتفاق کرده بود؟»
سرهنگ گروسی در پاسخ گفت که شایان درست متوجه خطر شده بود و اگر پلیس به موقع نمی رسید، ممکن بود اتفاق دیگری برای او رخ دهد.
او در ادامه به نکته مهمی درباره یکی از متهمان اشاره کرد؛ اینکه به گفته او، یکی از آدم ربایان کارگر پدر شایان بوده و پس از اخراج، موضوع به سمت انتقام گیری کشیده شده است.
به گفته سرهنگ گروسی، نقشه ربودن شایان حدود ۹ ماه طراحی و تمرین شده بود. …
