بازار
در تاریخ سینمای ایران، نام بعضی فیلم‌برداران در سایه‌ی نام کارگردانانی قرار گرفته که با آثارشان به حافظه ٔ جمعی راه یافته‌اند. سلیمان میناسیان یکی از همین چهره‌هاست. فیلمبرداری که اهمیت کارش را نمی‌توان تنها با فهرست فیلم‌هایی که تصویربرداری کرده است سنجید. نام او، به‌ویژه در پیوند با «خانه سیاه است»، به یکی از تجربه‌های یگانه سینمای مستند ایران گره خورده، فیلمی که در آن، تصویر نه وسیله‌ای برای ثبت واقعیت، بلکه راهی برای مواجهه با آن است. « خانه سیاه است» ساخته فروغ فرخزاد در سال ۱۳۴۱، فیلمی کوتاه درباره زندگی ساکنان جذام‌خانه‌ی باباباغی در تبریز است، اثری که از محدوده یک مستند اجتماعی فراتر می‌رود و به تأملی شاعرانه درباره رنج، تنهایی، بدن، ایمان و زندگی بدل می‌شود.
اهمیت فیلم تنها در موضوع تکان‌دهنده‌اش یا در صدای شاعرانه فروغ نیست؛ بخش مهمی از نیروی آن در کیفیت نگاه دوربین نهفته است. دوربینی که … …
