بازار
« خانه سیاه است» ساخته فروغ فرخزاد در سال ۱۳۴۱، فیلمی کوتاه درباره زندگی ساکنان جذام‌خانه‌ی باباباغی در تبریز است، اثری که از محدوده یک مستند اجتماعی فراتر می‌رود و به تأملی شاعرانه درباره رنج، تنهایی، بدن، ایمان و زندگی بدل می‌شود.
اهمیت فیلم تنها در موضوع تکان‌دهنده‌اش یا در صدای شاعرانه فروغ نیست؛ بخش مهمی از نیروی آن در کیفیت نگاه دوربین نهفته است. دوربینی که به آدم‌ها نزدیک می‌شود، چهره‌ها و بدن‌هایشان را می‌بیند و از تبدیل کردن آنان به منظره‌ای صرفاً ترحم‌برانگیز پرهیز می‌کند.
در چنین فیلمی، کار فیلمبردار فقط نورسنجی، انتخاب قاب یا ثبت حرکت نیست. مسا ٔ له این ین است که دوربین از چه فاصله‌ای به سوژه نگاه می‌کند، چه چیزی را در قاب قرار می‌دهد و چه نسبتی میان تماشاگر و انسانی که دیده می‌شود برقرار می‌سازد.
در «خانه سیاه است»، چهره‌ها و دست‌ها، نگاه‌ها و حرکت‌ها، دیوارها و فضاهای زیست روزمره، همگی به اجزای یک بیان تصویری بدل می‌شوند. تصویرها نه صرفاً اطلاعاتی درباره زندگی در جذام‌خانه، بلکه تجربه‌ای حسی و اخلاقی از مواجهه با انسان‌هایی هستند که جامعه اغلب ترجیح می‌دهد نبیندشان.
قدرت فیلم در همین نقطه آشکار می‌شود: دوربین، رنج را به نمایشگاهی از مصیبت تبدیل نمی‌کند. در کنار زخم و محرومیت، حضور، عادت، بازی، حرکت و زندگی نیز دیده می‌شود. این نگاه، هرچند با شعر، تدوین و ساختار صوتی فیلم درهم‌تنیده است، بدون انتخاب‌های دقیق تصویری نمی‌توانست چنین تأثیری پیدا کند. از این منظر، سهم میناسیان را باید در ساختن جهانی تصویری جست‌وجو کرد که در آن، واقعیت عریان است، اما به تصویری بی‌روح و گزارشی تقلیل نمی‌یابد. …
