دیپلماسی ایرانی: پس از شکست سنگین جمهوری‌خواهان در انتخابات اخیر، انگشت اتهام به سمت جنگ با ایران و طراحان آن نشانه رفته است. پرسش مهمی که مطرح میشود آن است که آیا این را باید یک اشتباه محاسباتی به حساب آورد یا آنکه نه، ممکن است محاسبات اقتصادی و کاسب‌کارانه‌ای پشت این تصمیم‌گیری وجود داشته باشد که چنین شکستی در عرصه سیاسی را از نظر طراحان آن توجیه می‌کند؟ اگر این ادعا درست باشد باید هم در باور ادعاهای طراحان جنگ و ژست‌های سیاسی ایشان در نگرانی از تنش در این منطقه مهم از دنیا و هم در استراتژی آنان که با افزایش تنش به‌دنبال امتیازگیری از آمریکا هستند، جدا تردید کرد.
برای بررسی بهتر این موضوع باید قدری به عقب برگردیم. یادآوری میشود که آمریکا درست در همان زمانی که طبق نظر برخی کارشناسان پیش‌بینی می‌شد ذخایر نفتش به پایان خواهد رسید، مقام بیشترین تولیدکننده نفت و بیشترین تولیدکننده و صادرکننده گاز را از رقیبان دیرینه خود پس گرفت و هنوز هم همچنان در صدر تولیدکنندگان نفت و صادرکنندگان گاز جهان قرار دارد. با رشد تولید در طول ۱۰ سال گذشته سهم کشورهای خلیج‌فارس در عرضه انرژی برای کشور آمریکا تا یک‌سوم کاهش داشته است و از حدود ۱.۵میلیون بشکه، به ۴۰۰هزار بشکه در روز در سال ۲۰۲۵ کاهش یافته است.
واردات نفت آمریکا از خلیج‌فارس عمدتا شامل نفت خام سنگین بوده که جایگزین مناسب برای آن، نفت ونزوئلاست. یادآور میشود که در همین دوره سهم نفت و میعانات گازی که از این منطقه عبور می‌کند از کل مصرف انرژی اتحادیه اروپا و چین به ترتیب ۵۰و ۳۴درصد افزایش داشته است. جالب‌تر آنکه آمریکا قبل از حمله به ایران نخست با انجام تغییرات سیاسی در ونزوئلا، امکان دسترسی به نفت این کشور را تقریبا به میزانی که برای جایگزینی نفت خلیج‌فارس لازم بود، فراهم ساخت. همچنین با افزایش واردات نفت از کانادا و مکزیک که از سال۲۰۲۴ بی‌سابقه بوده و تکیه بر ذخایر خود یک سپر نسبی در مقابل شوک ناشی از جنگ برای خود ایجاد کرده بود. به عبارت دیگر به نظر می‌رسد طراحان جنگ پیش از ورود به آن اقدامات احتیاطی را تدارک دیده بودند، پس این فرض که این طراحان از پیامد‌های ایجاد تنش در این منطقه روی بازار نفت غافل بوده‌اند، درست به نظر نمی‌رسد. …
دانلود از کافه بازار
