گاهی آنقدر به نامی عادت میکنیم که دیگر دربارهٔ معنایش نمیپرسیم. آن را روی تابلو میبینیم، در خبرها میخوانیم و در مکاتبات تکرار میکنیم. اما آشنابودن یک نام، بهتنهایی دلیل مناسببودن آن برای همیشه نیست. نیازهای جامعه تغییر میکنند، مأموریت سازمانها گسترش مییابند و نامها نیز باید متناسب با این تحولات بازنگری شوند.
«فاضلآب» در لغتنامهٔ دهخدا به معنای «آب زاید» آمده است. فرهنگ معین نیز، در کنار معنای آب آلوده، از آب اضافهای سخن میگوید که سرریز میشود. همین معنا پرسشی اساسی پیش میآورد: در روزگار کمآبی، آیا میتوان آبی را که امکان تصفیه و استفادهٔ دوباره دارد، زاید دانست؟ آب پس از مصرف، کیفیت متفاوتی پیدا میکند؛ اما ارزش و قابلیت استفادهٔ آن لزوماً برای همیشه از بین نمیرود.
نامها فقط وسیلهٔ شناسایی نیستند؛ به مکانها و سازمانها هویت میدهند و تصویری از آنها در ذهن مردم میسازند. نام میتواند حامل اعتبار، معنا و امید باشد؛ میتواند اندیشهٔ پشت یک سازمان را آشکار کند و میان مأموریت آن و فهم عمومی پیوند برقرار سازد. از این منظر، نامگذاری نهادی که با حیاتیترین سرمایهٔ سرزمین سروکار دارد، موضوعی فراتر از انتخاب چند کلمه برای یک تابلو است.
عنوان «آب و فاضلاب» از نظر فنی دو خدمت ضروری و مرتبط را کنار هم قرار میدهد: رساندن آب سالم و جمعآوری و تصفیهٔ آب پس از مصرف. بااینحال، در تداعی عمومی آن، ظرفیت بازیابی آب چندان دیده نمیشود. مخاطب نام دو نوع آب را میشنود، اما فعالیتهایی چون آبرسانی، پالایش و بازگرداندن آب به چرخهٔ استفاده در عنوان آشکار نیستند. همین فاصله … …


دانلود از کافه بازار

















































































































































