خداحافظ کمالِ نجیبِ سینمای ایران؛ ۹ مهر، روزی که لبخندِ فردوس کاویانی به خاطره پیوست

 ۹ مهرماه در تقویم هنر ایران، یادآور پروازِ مردی است که نجیبانه‌ترین لبخندها را بر لب داشت. فردوس کاویانی، ستاره‌ای که بیش از ۶ دهه چراغِ تئاتر، سینما و تلویزیون را روشن نگه داشت، در چنین روزی از میان ما رفت تا نقش‌های ماندگارش مثل «کمال» و «مش‌مهدی»، برای همیشه در تالار افتخارات قلبِ مردم ایران به یادگار بماند. از خاکِ گرمِ کرمان تا صحنه‌یِ جادوییِ هنر

فردوس کاویانی، فرزندِ اصیلِ خاکِ کرمان بود؛ پسری که با عشق به بازیگری قد کشید و حتی تحصیل در رشته شیمی در قلب برلین هم نتوانست آتشِ اشتیاقش به هنر را خاموش کند. او نیمه‌راهِ غربت را رها کرد و به آغوش وطن بازگشت تا در دانشکده هنرهای زیبا، الفبایِ عشق را بیاموزد. هجرتِ او از دنیایِ فرمول‌های شیمی به دنیایِ دیالوگ‌های تئاتر، بزرگترین هدیه‌ای بود که او به تاریخِ نمایشیِ این سرزمین داد؛ بازگشتی که سرآغازِ ساختنِ خاطراتی فراموش‌نشدنی برای چند نسل شد. تئاتر؛ محرابی برای تجلیِ یک هنرمندِ بی‌ادعا

شروعِ مسیر او از رویِ صحنه‌هایِ چوبیِ تئاتر بود؛ جایی که فردوس با تمامِ وجودش «بودن» را تمرین می‌کرد. او در نمایش‌هایی چون «شهر قصه» و «آهسته با گل سرخ»، چنان بر صحنه می‌درخشید که گویی روحِ هنر در کالبدش دمیده شده بود. کاویانی بازیگری نبود که به دنبالِ شهرتِ پوشالی باشد؛ او در تئاتر آموخت که چگونه با سادگی، پیچیده‌ترین احساسات انسانی را به تماشاگر هدیه دهد. همان نجابتی که بعدها در قابِ سینما و تلویزیون، امضایِ منحصر‌به‌فردِ او شد. مش‌مهدی؛ وقتی سادگی به اوجِ هنر تبدیل شد

در سینما، فردوس کاویانی با «اجاره‌نشین‌ها» و نقشِ ماندگارِ «مش‌مهدی»، ثابت کرد که هیچ نقشی کوچک نیست اگر بازیگری بزرگ آن را ایفا کند. او در کنارِ بزرگانِ سینما، چنان با صداقت و صمیمیت بازی می‌کرد که گویی سال‌هاست او را می‌شناسیم. همکاری‌های او با داریوش مهرجویی در «بانو» و «هامون» و حضورش در «سگ‌کشیِ» بیضایی، نشان از وسعتِ تواناییِ مردی داشت که در سکوت، زیباترین نقش‌هایِ مکمل را به نقش‌هایِ اولِ قلبِ تماشاگران تبدیل می‌کرد. کمال و جادویِ جعبه‌یِ خاطره‌سازِ تلویزیون …