رضا قامت ترکه ای و کشیده اش را بی حس و حال در خیابان لاله زار می کشاند تا به سر توپخانه برسد و با واگن اسبی برود دروازه قزوین. پاکت مقوایی پر از پول را توی کتش پنهان کرده بود و جعبه ویولنش هم با دست چپ گرفته بود. رسید جلوی گراند هتل که صدای آواز به گوشش خورد.
مرغ سحر ناله سر کن / داغ مرا تازه تر کن
ز آه شرربار این قفس را / برشکن و زیر و زبر کن
صدای یک زن بود. رضا شگفت زده شده بود. اولین بار بود یک زن در گراندهتل برنامه اجرا می کرد. صدای زن و نوای موسیقی مرتضی خان نی داوود آن چنان رضای قصه ما را از خود بی خود کرد که همانجا کنار دیوار هتل نشست رو زمین و چشماشو بست.
پادکست را اینجا بشنوید
نیم ساعت بعد به خودش که آمد دیگر صدای آواز قطع شده بود و فقط صدای همهمه جمعیت از داخل هتل به گوش می رسید. رضا از جایش برخاست و کت و شلوارش را تکاند و راهی شد به سمت میدان توپخانه. تازه وقتی سوار واگن اسبی که شد تا بره سمت خانه فهمید از پاکت پول خبری نیست که نیست.
از پاگن پرید پایین دوید سمت گراند هتل ببیند شاید روی زمین گذاشته اما پاکتی در کار نبود از نگهبان هتل پرسید او هم نمی دانست.
رضا تنشج کرد حمله عصبی شدیدی بر او وارد شد . یازده سال بود که طبیب متخصص تشخیص اختلال عصبی و اضطراب مزمن را در او داده بود.
در همین گیر و دار زنی جوان که گردش را آدم های ریز و درشت گرفته بود از پله های هتل آمد پایین. …

بازار

































































































































































