هوش مصنوعی چه ربطی به ماشین ظرف‌شویی من دارد؟

آدمی که سال‌ها تنها زندگی کرده باشد و با آشپزی هم میانه‌ای نداشته باشد، ماشین ظرف‌شویی‌اش سرنوشتی شبیه مال من پیدا می‌کند: نزدیک بیست سال، یکی از این ماشین‌های ظرف‌شویی گوشه آشپزخانه لم داده بود و به سقف زل زده بود. آخر در زندگی یک‌نفره‌ای که در خانه نهایتا یک صبحانه یا یک سالاد می‌خورید، ماشین ظرف‌شویی لازم ندارید!

اما آدمیزاد همیشه یک‌جور نمی‌ماند. حدود یک سال پیش، بیشتر برای کمی استراحت ‌دادن به مغز، نگارنده عزمش را جزم و اقدام به پخت‌وپز کرد و هرچه بیشتر پخت، بیشتر خوشش آمد! منتها خیلی از غذاها را انصافا نمی‌شود فقط برای یک یا دو پرس درست کرد. برای همین پای دوست و آشنا و همسایه به سفره ما باز شد و تعداد ظرف‌های کثیف هم به‌صورت تصاعدی بالا رفت. در چنین شرایطی مگر می‌شد یکی از اعضای قدیمی آشپزخانه را نادیده گرفت؟! همان ماشین ظرف‌شویی عزیزی که تمام این سال‌ها بی‌سروصدا آن گوشه نشسته بود و مرا تماشا می‌کرد. نه غری زده بود، نه گله‌ای کرده بود و فقط منتظر بود روزی بالاخره سرنوشت صدایش بزند. به جلسه معارفه هم احتیاجی نبود. نه قرارداد رسمی، نه توافق‌نامه ساعت کاری، نه هیچ‌کدام از این تشریفات. خیلی ساده کار را بین خودمان تقسیم کردیم: بخش خلاقانه و خوشمزه ماجرا با من؛ بخش نه‌چندان دلپذیرش با او. و چه همکار نازنینی از آب درآمد، «بوشی‌جان» عزیز! امروز دیگر زندگی بدون او برایم قابل تصور نیست. (البته نمی‌دانم این احساس دوطرفه است یا خیر!)

حالا چرا این داستان تحول موفق را تعریف می‌کنم؟ چون در کمال تعجب، چیزی شبیه همین رابطه بین من و همکار دیگری هم شکل گرفته: منشی‌جان، دستیار هوش مصنوعی‌ام. همکاری که تا یک سال پیش هیچ نقشی در زندگی‌ام نداشت و امروز در بخش بزرگی از کارها با تمام توان کنار من است.

حالا تصور کنید در میان همه کارهای ریز و درشت روزانه که هنوز دور اول آنها تمام نشده، دور بعدی آن آغاز می‌شود، یک همکار ساکت و خستگی‌ناپذیر و مودب ناگهان سر برسد و با کمال میل، بار این کارهای تکراری را که هیچ‌وقت هم دلتان نمی‌خواسته انجام بدهید، از دوشتان برمی‌دارد! اصلا تصورش هم دل‌انگیز است! …