میدان را می‌توان علاوه بر عرصه حضور و کنش، بستری برای هماهنگی ظرفیت‌های اجتماعی و ملی نیز در نظر گرفت؛ بستری که در آن، توانایی‌های پراکنده جامعه به سمت مسائل مشترک هدایت می‌شوند و امکان همکاری میان مردم، نهادهای مسئول، فعالان اقتصادی و گروه‌های اجتماعی افزایش می‌یابد. در شرایطی که کشور با فشارهای اقتصادی، محدودیت منابع، تورم، نوسانات بازار و مشکلات معیشتی روبه‌رو است، استفاده مؤثر از ظرفیت‌های ملی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. در چنین وضعیتی، میدان می‌تواند در کنار کارکردهای جاری خود، به محلی برای طرح مسائل واقعی جامعه، تقویت مشارکت عمومی و کمک به هماهنگی اقدامات برای کاهش آسیب‌های اقتصادی و اجتماعی تبدیل شود.
البته تحقق چنین نقشی مستلزم آن است که برای میدان، دستور کاری روشن، قابل سنجش و متناسب با نیازهای واقعی جامعه تعریف شود؛ دستور کاری که از سطح شعار فراتر برود و به تقویت … …
دانلود از کافه بازار
