گزارش رویترز نشان میداد که تهران از طریق میانجیها خواهان گنجاندن لبنان در هر توافق آتشبس احتمالی است. مطالبهای که عملاً توقف عملیات اسرائیل علیه حزبالله را به چارچوب گستردهتر توافق با آمریکا و اسرائیل پیوند میداد. در ادامه نیز مواضع اعلامشده ایران درباره پیشنهادهای پایان جنگ، بر ضرورت توجه به چند جبهه در یک چارچوب مذاکراتی تأکید داشت.از منظر تحلیلی، این سیاست را باید در نقطه تلاقی سه منطق بررسی کرد. منطق بازدارندگی و پیوند جبههها، منطق حقوقی استقلال مخاصمات و حاکمیت دولتها، و منطق دیپلماسی مبتنی بر تضمینهای متقابل. هر یک از این منطقها بخشی از واقعیت را توضیح میدهد، اما هیچیک بهتنهایی برای ارزیابی پیامدهای راهبرد ایران کافی نیست. پیوند دادن جبههها ممکن است احتمال دستیابی به توافقی پایدارتر را افزایش دهد، ولی در عین حال میتواند مذاکرات را پیچیدهتر کند، بازیگران بیشتری را در معرض حق وتوی عملی قرار دهد و حتی امکان توقف فوری خشونت را کاهش دهد. وحدت جبههها؛ از بازدارندگی شبکهای تا گسترش میدان مذاکره
برای فهم اصرار ایران بر شمول لبنان در توافق، نخست باید از الگوی سنتی تحلیل جنگ فاصله گرفت. در این الگو، هر منازعه معمولاً بر اساس طرفهای مستقیم، قلمرو جغرافیایی، اهداف نظامی و شروط توقف عملیات تعریف میشود. اما در خاورمیانه، پیوندهای سیاسی، نظامی و امنیتی میان دولتها و بازیگران غیردولتی سبب شده است که یک رویارویی در چند جغرافیای متفاوت، از حیث محاسبات راهبردی، اجزای یک معادله بزرگتر تلقی شود. در چنین وضعیتی، توقف درگیری در یک جبهه لزوماً به معنای پایان تهدید از دید همه طرفها نیست؛ زیرا ممکن است ظرفیت فشار نظامی، شبکه ائتلافها یا امکان آغاز مجدد حملات در جبههای دیگر همچنان حفظ شود. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































