در این یادداشت آمده است: «سینمای مستند به ماهیت خود، سینمای تکثر است؛ تکثر در فرم، خاستگاه تولید، کارکرد معرفتی و از همه مهم‌تر، در الگوی ارتباط با مخاطب. در پهنه جهانی، یک مستند تلویزیونی پژوهش‌محور با ریتم تقطیع‌شده و کارکرد آگاهی‌بخشی عمومی، هرگز در همان ترازویی سنجیده نمی‌شود که یک مستند مشاهده‌گر، تجربی یا فرم‌گرای سینمایی به داوری گذاشته می‌شود. با این حال، سال‌هاست که زیست‌بوم جشنواره‌ای فیلم مستند در ایران دچار نوعی «همگن‌سازی خطرساز» و تمرکزگرایی مفرط شده است؛ ساختاری که نه به سود مستندسازان تمام شده و نه به توسعه حقیقی این گونه سینمایی یاری رسانده است.
حقیقت در محاصره فشار فراگیر
جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران، «سینماحقیقت»، بی‌تردید کانون توجه رسانه‌ها و مهم‌ترین ویترین رسمی مستند در کشور است. تندیس این جشنواره برای فیلمسازان اعتباری نمادین دارد و همین جایگاه ویژه، انتظارات را به شکلی نامتعارف متورم کرده است. اما این «مرکزیت مطلق» یک آسیب ساختاری بزرگ به همراه داشته است: تحمیل‌باری نامتناسب، بر دوش یک رویداد منفرد.
برگزارکنندگان سینماحقیقت به دلیل نبود رویدادهای رقیب یا تخصصی کارآمد، تحت فشاری دائمی قرار دارند تا درگاهی همه‌پذیر برای تمامی تولیدات سال باشند. نتیجه این وضعیت، شکل‌گیری یک مسابقه ناهمگون و آشفتگی در سنجه‌های داوری است. در یک سبد واحد، مستندی اطلاعات‌محور که ذاتاً برای بازپخش و مصرف تلویزیونی تدوین شده، شانه به شانه فیلمی قضاوت می‌شود که مستند را به‌مثابه یک «مدیوم سینمایی ناب» و بیانی هنری تعریف کرده است؛ اثر تاریخ‌پژوه با مستند ورزشی سرشاخ می‌شود و مستندهای مشاهده‌گرای زیست‌محیطی در کنار درام‌های اجتماعی تلخ قرار می‌گیرند. …
دانلود از کافه بازار
