به گزارش ایسنا، زمین اولیه ما یک توپ مذاب پوشیده از اقیانوسی از گدازههای سراسری که گازهای کشنده را فوران میکرده و در عین حال توسط سنگهای فضایی شعلهور پس از تولد شدیداً آشفته منظومه شمسی ما مورد اصابت قرار میگرفته، بوده است. سپس در طول ۴.۵ میلیارد سال بعدی، از زمان کیهانی-زمینشناسی پرهرج ومرج، کمی آرام گرفته و به انسانها و دیگران اجازه ظهور داده است.
اکنون تنها یک تصویر از این واقعیت باستانی جهنمی باقی مانده است که هرگز توسط چشمان انسان دیده نشده است و آن، هسته فلزی مذاب سیاره ما است که به داغی سطح خورشید میسوزد.
البته هسته زمین دائماً پیامرسانهای شیمیایی را، از جمله مواد تشکیلدهنده فضایی تولد آن که حدود یک سوم عمر جهان در آنجا محبوس بودهاند، از طریق لایههای خود به بالا میفرستد. این شامل هیدروژنی است که از ابر غولپیکر گاز و غباری که خورشید را تشکیل داده، جذب شده است. این ابر همچنان از هسته به بیرون تراوش میکند و در گوشته و پوسته به آب تبدیل میشود؛ نه یک آب لزج، بلکه آبی که در مواد معدنی به دام افتاده است.
بر این اساس، تیمی از دانشمندان علوم زمین از دانشگاه علوم و فناوری چین در هفی (Hefei) میخواستند یک پرسش علمی محبوب و دیرینه را حل کنند؛ اینکه آیا تفاوتهای شیمیایی در گوشته عمیق، یادگار تبلور سیاره ما از یک گوی ماگما است یا مدرکی است که نشان میدهد هسته و گوشته از زمانهای بسیار قدیم مواد شیمیایی را تبادل کردهاند؟
محققان در مطالعهای که در مجله Science Advances منتشر شده، از «شبیهسازیهای انتگرال مسیر» تقویتشده با یادگیری ماشین برای بررسی کنش کوانتومی مولکولها و اتمها استفاده کردند.
نکته مهم این است که این امر به آنها اجازه داد تا انتقال هیدروژن در درون زمین را تجزیه و تحلیل کنند که به دلیل سبکی آن، یک اتم کوانتومی عجیب و غریب است. بنابراین آنها نسبت دوتریوم به هیدروژن را بررسی کردند که نسبت یک ایزوتوپ سنگینتر هیدروژن به نام دوتریوم به هیدروژن معمولی را اندازهگیری میکند تا ببینند آیا هیدروژن سبکتر از طریق ستونهای مذاب که روی سطح فوران میکنند، به سمت بالا نشت میکند یا خیر. …


دانلود از کافه بازار




























































