۱۰ نکته از حمید علیدوستی که کمتر کسی از آن اطلاع دارد

برترین‌ها: شاید در این سال‌ها خبر درگذشت فوتبالیست‌های زیادی را شنیده باشیم؛ خبرهایی که هرکدام برای چند روزی خاطرات یک نسل را زنده کرده‌اند. اما داستان حمید علیدوستی کمی متفاوت است. او از آن چهره‌هایی نبود که فقط با گل‌ها، بازی‌ها و افتخارات ورزشی‌اش شناخته شود. شاید حتی بتوان گفت در مورد او، پیش از آنکه با یک فوتبالیست روبه‌رو باشیم، با انسانی فرهیخته، چندوجهی و صاحب جهان شخصی خاص مواجه بودیم؛ مردی که فوتبال بخشی از زندگی‌اش بود، نه تمام آن.

حمید علیدوستی به روایت کسانی که او را از نزدیک می‌شناختند، دل‌بسته آدم‌های بی‌ادعا و طرفدار کسانی بود که کمتر دیده می‌شدند؛ همان‌هایی که در هیاهوی نام‌ها و ستاره‌ها معمولاً صدایشان به جایی نمی‌رسد. شاید به همین دلیل بود که هیچ‌وقت شیفته زرق‌وبرق تیم‌های بزرگ نشد و ترجیح داد در تیم‌هایی بازی کند که برای ایستادن مقابل بزرگان باید بیشتر بجنگید.

روایت ترانه علیدوستی، دخترش، از پدر هم جزئیات جالبی از این شخصیت را آشکار می‌کند. حمیدخان حتی دوست نداشت در یادها با تعداد کارت‌های زرد دوران بازی‌اش شناخته شود. ترانه گفته است که پدرش پنج کارت زرد گرفته بود، اما همیشه تأکید می‌کرد: «من هیچ کارتی نگرفته‌ام!» شاید این شوخی ظریف، در نگاه اول فقط خاطره‌ای خانوادگی باشد، اما از روحیه مردی می‌گوید که دوست داشت تصویری پاکیزه و بی‌حاشیه از خودش به جا بگذارد؛ مردی که نمی‌خواست حتی یک کارت زرد، نشانه‌ای از حضورش در زمین باشد.

او در خانه‌اش میان کتاب‌ها زندگی می‌کرد، پیانو می‌نواخت، موسیقی جَز و کلاسیک گوش می‌داد، از ادبیات و فلسفه حرف می‌زد و فوتبال را هم چیزی فراتر از یک مسابقه می‌دید. در زندگی شخصی، پدری بود که برای علاقه‌های هنری دخترش زمینه ساخت و در عین حال داغ سنگین از دست دادن پسرش را تجربه کرد.

برای همین است که خبر رفتن حمید علیدوستی فقط خبر درگذشت یک فوتبالیست نیست. با رفتن او، بخشی از خاطره فوتبالی نسلی از بین رفت؛ اما چیزی فراتر از آن هم خاموش شد: جهان مردی که می‌شد ساعت‌ها درباره فوتبال، کتاب، موسیقی، تنهایی، زندگی و شکست با او حرف زد. این چند روایت، تلاشی است برای شناختن حمید علیدوستی؛ نه فقط به‌عنوان مهاجمی در زمین فوتبال، بلکه به‌عنوان انسانی که ابعاد شخصیتش بسیار بزرگ‌تر از مستطیل سبز بود. …