تبدیل پسماندهای آبزیان به ماده‌ای ارزشمند و کاربردی برای صنایع زیستی

به گزارش ایسنا، صنعت شیلات و پرورش آبزیان سالانه حجم بسیار بالایی از ضایعات حاصل از تمیز کردن و فرآوری ماهیان را تولید می‌کند. این پسماندها که شامل بخش‌هایی نظیر سر، پوست، استخوان، فلوس و امعا و احشای داخلی هستند، سرشار از مواد مغذی باارزش، اسیدهای آمینه و انواع پروتئین‌ها می‌باشند، اما متأسفانه در بیشتر اوقات بدون استفاده بهینه دور ریخته می‌شوند. انباشت نامناسب این دورریزها در محیط زیست پیامدهای خطرناکی دارد که از میان آن‌ها می‌توان به آلوده شدن آب‌ها و خاک، ایجاد بوی نامطبوع و شدید، تجمع و ازدیاد حشرات موذی و همچنین تشکیل کانون‌هایی مناسب برای رشد سریع عوامل بیماری‌زا اشاره کرد. در مناطق ساحلی و آب‌وهوای گرم و مرطوب، این ضایعات بسیار زودتر فاسد می‌شوند و خطر سرایت بیماری‌های واگیر و مشترک میان حیوانات و انسان را افزایش می‌دهند؛ مساله‌ای که سلامت عمومی را تهدید می‌کند.

برای رفع این چالش‌های محیط زیستی و بهداشتی، تبدیل پسماندهای آبزیان به فرآورده‌هایی با ارزش افزوده بالا یکی از بهترین و ثمربخش‌ترین گزینه‌ها به شمار می‌رود. یکی از مهم‌ترین این راهکارها، تولید ماده‌ای به نام «پپتون» از پسماندهای ماهی است. پپتون نوعی پروتئین شکسته شده و ساده‌تر است که به خاطر داشتن مواد مغذی، اجزای نیتروژنی قابل جذب و پپتیدهای ریز، به عنوان یک غذای اصلی برای تکثیر میکروب‌ها در آزمایشگاه‌ها، تولید انواع واکسن‌ها، آنتی‌بیوتیک‌ها، داروها و آنزیم‌ها به کار گرفته می‌شود. در حال حاضر، پپتون‌های موجود در بازار معمولاً از مواد گرانی چون سویا، شیر یا گوشت تولید می‌شوند؛ بنابراین تولید این فرآورده از ضایعات ارزان و فراوان شیلاتی علاوه بر حفاظت از طبیعت، هزینه‌های تولید را کم می‌کند. در این مسیر، بررسی نوع روش شکستن پروتئین‌ها یا همان هیدرولیز، و همچنین گونه‌های ماهیان بومی، نقشی کلیدی در به دست آوردن محصولی کارآمد دارد. …