بازار
دیپلماسی ایرانی: طبق گزارش کارگروه حفاظت محیط زیست دریایی شورای قطب شمال، در سال ۲۰۲۵، حداقل ۱۸۱۲ کشتی وارد منطقه قطب شمال شدند که نسبت به سال ۲۰۱۳، ۴۰ درصد افزایش داشت. اگرچه با توجه به این رشد همچنان پایداری مسیر تجاری قطب شمال متزلزل به نظر می رسد اما نشان دهنده آن است که فعالیت دریایی در این منطقه رو به گسترش است. این شرایط با عملیاتی شدن کریدور شمال – جنوب می تواند به شکل گیری مسیرهای تجاری کلیدی جدیدی کمک کند که با وارد شدن در شبکه های لجستیکی اوراسیا همچنین حوزه اقیانوس آرام، اعمال نفوذ راهبردی قدرت های منطقه ای در آن اجتناب ناپذیر خواهد بود.
در این راستا، ایده پیوند حوزه دریای کاسپین (خزر) به تنگه برینگ تحت عنوان کریدور برینگ – کاسپین و پیامدهای ناشی از آن – که هم اکنون مورد توجه محافل سیاسی قرار گرفته است- مسیری که پویایی جدید ارتباطات و اتصالات منطقه ای را نوید می دهد برای قدرت های مانند روسیه و ایران ابزاری برای تحقق اهداف چندجانبه‌گرایی است که نقش و حوزه نفوذ خود را تقویت کنند و ضمن کاهش فشار تحریم های غرب، اتصال ژئواکونومیک با کشورهای قاره آمریکا(مرکزی-جنوبی)، جنوب شرق آسیا و کشورهای منطقه اقیانوسیه را پیگیری کنند.
از آن سو برای ایالات متحده و شرکایش، اتحادهای سیاسی – تجاری که با ظهور این کریدور ایجاد می شود، تمرکز بیش‌ازحد بر مسائل امنیتی را برجسته می کند. از این رو برای جلوگیری از محاسبات اشتباه، تضمین جریان آزاد منابع و حفظ تعادل ژئوپلیتیکی و ژئواکونومیکی به منظور ارتقای حکمرانی دریایی، یک مسیر دیپلماتیک ساختارمند با محوریت هماهنگی انرژی و دریایی (برنامه تشکیل کارگروه دریای کاسپین یا توسعه کریدور دریایی از جمله پوتی – کنستانتسا)، با کشورهای منطقه همچنین کشورهای عضو شورای قطب شمال (برنامه تقویت ثبات در مسیرهای کشتیرانی از طریق محور ایالات متحده – کانادا و حضور موثر در گرینلند) را به پیش می برند. با این حال، کریدور برینگ – کاسپین به عنوان یک پُل محوری اما پرخطر بین اوراسیا و حوزه عملیاتی اقیانوس آرام می تواند نقش مهمی در راهبرد ژئواکونومیکی کشورهای منطقه به ویژه ایران ایفا کند.
اهمیت راهبردی …
