نتیجه کتابی است که هم میخنداند و هم گلو را میفشارد. شابوفسکی برای نوشتنش به روسیه، اوکراین، بلاروس و چند جمهوری دیگر شوروی سابق سفر کرده و با آشپزهایی گفتوگو کرده که گاهی هنوز از ترس حرف زدن، صدایشان پایین میآید. از ماجرای پناهگاه آزوفستال و آشپزی در محاصره تا حکایت آشپز رهبران شوروی که با سکوت خو گرفتهاند، همهجا یک نکته تکرار میشود: قدرت را از طعمش هم میشود شناخت.
خود شابوفسکی میگوید دلیل اینکه توانست کتابش را به اتمام برساند این بود که به ذهن سرویسهای اطلاعاتی خطور نمیکرد که ممکن است بتوان مکانیسمهای قدرت را از طریق آشپزخانهها نشان داد.
اگر از آن دسته خوانندههایی هستید که تاریخ را فقط تاریخ نمیخواهید و دوست دارید بوی نان و سوپ و دود شکار هم از لابهلای صفحهها بیاید، کتاب آشپزخانه کرملین برای شماست. در بخشی از کتاب میخوانیم:
خوراک گوشت گراز وحشی، یا شام آخر اتحاد جماهیر شوروی
«باید یکییکی مسمومشون میکردم. آرسنیک توی خوراک گرازشون میریختم یا سم توی سوسیسها یا هرچیز دیگهای. هیچکس نباید از اونجا زنده بیرون میاومد.»
پولینا ایوانوونا زنی نسبتاً تپل و حدود شصتساله است. زمانی که با او حرف میزنیم بلاروسها علیه رئیسجمهورشان الکساندر لوکاشنکو اعتراض کردهاند؛ که مردم او را کسی میخوانند که «خود را رئیسجمهور جا زد» چون آشکارا انتخابات ۲۰۲۰ را دستکاری کرد. پس از من میخواهد نامش را عوض کنم. او نمیخواهد به دردسر بیفتد؛ درواقع همین حالا هم در زندگیاش کلی دردسر داشته است.
پس نامش را عوض میکنم و به گوش کردن ادامه میدهم. …


دانلود از کافه بازار






























































