بازار
همدان اما سال‌هاست با مساله‌ای قدیمی دست‌وپنجه نرم میکند؛ ترافیکی که بخشی از آن متعلق به شهر نیست، اما از قلب و حاشیه شهر عبور میکند، کنارگذر غربی همدان قرار بود پاسخ همین مساله باشد؛ مسیری برای آنکه کامیون و خودرویی که مقصدش شهر دیگری است، مجبور نباشد از شبکه شهری همدان عبور کند. کنارگذر غربی همدان قرار بود راهی برای خروج ترافیک عبوری و خودروهای سنگین از شهر باشد اما پروژه‌ای که ریشه مطالعات آن به سال ۱۳۷۲ می‌رسد، پس از ۳۳ سال هنوز میان تملک زمین، تغییر نقشه، کمبود اعتبار و اختلاف نظر درباره اولویت آن با رینگ سوم گرفتار است؛ گویی این بار نه جاده، بلکه تصمیم‌گیری است که در بن‌بست قرار گرفته است.
مطالعات اولیه کنارگذرهای شرقی و غربی همدان به سال ۱۳۷۲ بازمی‌گردد؛ زمانی که نه شبکه امروز راه‌های استان شکل گرفته بود و نه حجم و الگوی سفر امروز قابل تصور بود، سال‌ها گذشت تا در سال ۱۳۸۹، کنارگذر غربی وارد مرحله مناقصه شد و بر اساس روایت عوامل اجرایی وقت، قرارداد حدود ۱۱ میلیارد تومان ارزش داشت. کار شروع و بخشی از اراضی مورد نظر تملک و آزاد شد، کارگاه ها شکل گرفت، عملیات خاکی و ابنیه فنی پیش رفت و بخشی از پل‌ها و مسیر ساخته شد، اما پروژه‌های عمرانی فقط با کلنگ آغاز نمی‌شوند؛ با پول، زمین، طراحی بهروز و تداوم اجرا به مقصد می‌رسد و اینجا بود که نخستین حلقه شکست.
قراردادی که در سال ۱۳۸۹ بسته شده بود، چند سال بعد دیگر با واقعیت اقتصادی پروژه همخوانی نداشت و هزینه‌ها بالا رفت و پیمان نخست خاتمه یافت.
باید اذعان کرد مشکل کنارگذر غربی فقط پول نیست، اگر همه مشکل کنارگذر غربی همدان کمبود اعتبار بود، شاید با تزریق پول می‌شد پرونده را بست اما مساله پیچیده‌تر از این هاست و تملک اراضی، تغییر شبکه راه‌ها، ضرورت بازنگری … …
