محمدجواد حقشناس در یادداشتی با عنوان «پوتین در هیاتمدیره جهانی؛ سهم ایران چیست؟» در روزنامه اعتماد نوشت: البته حضور در چنین جمعی به معنای پایان اختلافات مسکو و واشنگتن یا شکلگیری توافقی فراگیر نیست.
اوکراین همچنان یکی از مهمترین اولویتهای روسیه است. جنگی که قرار بودکوتاه باشد و موقعیت امنیتی مسکو را تثبیت کند، به بحرانی طولانی و پرهزینه در مناسبات روسیه با غرب تبدیل شده است. برای پوتین، هر فرصتی که بتواند به کاهش فشارها و تحریمهای غرب، تغییر ترتیبات امنیتی اروپا یا دستیابی به توافقی قابل قبول درباره اوکراین و خروجی آبرومندانه از گرداب جنگ کمک کند، واجد اهمیت راهبردی است. بنابراین طبیعی است که مسکو در گفتوگو با واشنگتن، پیش از هر چیز منافع امنیتی و اقتصادی خود را دنبال کند. این واقعیت یادآور قاعدهای بنیادین است: دولتها، حتی در نزدیکترین مشارکتهای راهبردی، مسوول تامین منافع ملی خویشند.
روابط تهران و مسکو نیز باید در همین چارچوب ارزیابی شود. دو کشور در حوزههای امنیتی، دفاعی، انرژی، حملونقل و مناسبات منطقهای همکاری کردهاند. مخالفت با یکجانبهگرایی امریکا، تجربه تحریمهای غرب و نگرانیهای مشترک امنیتی، زمینه نزدیکی بیشتر آنان را فراهم آورده است. بااینحال، اشتراک در بعضی تهدیدها به معنای یکسان بودن همه منافع نیست. روسیه در بازار جهانی انرژی، در حوزه دریای کاسپین، در مناطق قفقاز و آسیای میانه، در مناسبات با چین، در روابط با کشورهای عربی خلیج فارس و در گفتوگوهای احتمالی با امریکا، محاسبات مستقلی دارد. ایران نیز باید همکاری با روسیه را بر پایه شناخت همین واقعیتها سامان دهد، نه بر اساس تصور حمایت بیقیدوشرط مسکو از مواضع تهران. …


دانلود از کافه بازار





























































































































![[امیر حیدری] مطالبه کیفیت در خدمات درمانی](/news/u/2026-11-21/ettelaat-o71t6.jpg)


































