این طرح در چارچوب برنامه «رهگیر کمهزینه» آژانس دفاع موشکی آمریکا اجرا میشود و هدف آن توسعه سریع رهگیرهایی با طراحی ماژولار و ارزان برای مقابله با تهدیدات موشکهای بالستیک و هایپرسونیک است.
اهمیت این پروژه پس از جنگ با ایران افزایش یافته است؛ جنگی که به نوشته گزارش، ذخایر آمریکا را به کمتر از هزار موشک رهگیر پاتریوت و حدود ۲۵۰ موشک THAAD کاهش داده است. هر فروند موشک پاتریوت نیز حدود ۳.۹ میلیون دلار هزینه دارد و تولید آن توسط تعداد محدودی از شرکتهای دارای مجوز انجام میشود و ممکن است سالها زمان ببرد.
وزارت دفاع آمریکا در توضیح این قرارداد اعلام کرده است که هدف آن افزایش ظرفیت صنعتی تولید موتورهای راکتی سوخت جامد است.
شرکت X-Bow که موتورهای راکتی و سوخت جامد را با فناوری چاپ و تولید داخلی میسازد، قرار است با استفاده از بودجه مرحله دوم این پروژه، توسعه موتور خود را ادامه داده و نخستین آزمایش پروازی آن را انجام دهد.
«جیسون هاندلی»، مدیرعامل این شرکت، گفت آمریکا نمیتواند با زیرساخت تولیدکنندگان قدیمی، با تهدیدات جدید مقابله کند و فناوری تولید جدید میتواند امکان ساخت رهگیرها و موتورهای راکتی ارزانتر را با سرعت بیشتری فراهم کند.
آژانس دفاع موشکی آمریکا نیز اعلام کرده است که در این پروژه، تمام اجزای پرهزینه یک رهگیر بررسی میشوند تا امکان کاهش قیمت هر بخش تا حد ممکن فراهم شود.
در کنار این برنامه، نیروی هوایی آمریکا نیز به دنبال توسعه یک موشک دفاعی با قیمت کمتر از ۵۰۰ هزار دلار است که بتواند در مقیاس هزاران فروند در سال تولید شود.
همزمان، متحدان آمریکا نیز به دلیل وابستگی به ذخایر پاتریوت و افزایش هزینههای دفاع موشکی، به سمت توسعه سامانههای ارزانتر حرکت کردهاند. اوکراین و کشورهای اروپایی نیز چند طرح برای تولید رهگیرهای ارزانقیمت آغاز کردهاند.
یکی از این طرحها ابتکار Freyja با مشارکت ۹ کشور است که هدف آن ساخت رهگیری با هزینه حدود ۷۰۰ هزار دلار برای هر فروند است. همچنین شرکت لاکهید مارتین موشک PAC-۳ ACE را معرفی کرده که به گفته این شرکت، سریعتر تولید میشود و هزینه آن کمتر از نیمی از موشک PAC-۳ MSE خواهد بود.
این تحولات نشان میدهد آمریکا و متحدانش پس از مصرف گسترده ذخایر موشکی در جنگهای اخیر، به دنبال تغییر مدل دفاع موشکی خود هستند؛ یعنی حرکت از رهگیرهای بسیار گرانقیمت و محدود به سمت موشکهای ارزانتر و قابل تولید در مقیاس بالا.
