در این روایت، کودکی ۹ ساله جایگاه ویژهای دارد؛ آنا جهانگرد، جانباز مدرسه شجره طیبه میناب که به عنوان سرپرست معنوی کاروان انتخاب شده است. حضور آنا کنار ورزشکارانی که برای مدال به ناگویا میروند، معنای متفاوتی به این سفر میدهد. او نماینده کودکانی است که قرار بود پشت نیمکت مدرسه، میان کتاب و دفتر و زنگ تفریح، آیندهشان را بسازد؛ اما جنگ زندگیشان را پرپر کرد. حالا همان کودک، نه در کلاس درس که در قامت نماد معنوی کاروان ایران، همراه ورزشکارانی است که قرار است پرچم کشورشان را در بزرگترین رویداد ورزش قاره آسیا بالا ببرند.
شعار کاروان نیز همین خط روایی را کامل میکند: «به یاد کودکان هیروشیما، غزه و میناب». سه نام از سه جغرافیا و سه مقطع تاریخی متفاوت، اما با یک تصویر مشترک؛ کودکانی که پیش از آنکه فرصت زندگی کردن پیدا کنند، جنگ به آنها نزدیک شده است. انتخاب این شعار باعث میشود حضور ایران در ناگویا فقط درباره مدال و رتبه نباشد؛ کاروان میخواهد پیش از آنکه از قدرت ورزشکارانش بگوید، از کودکانی بگوید که قربانی خشونت شدهاند.
پشت این روایت احساسی اما یک ماموریت کاملا ورزشی هم وجود دارد؛ ایران با ۱۷۱ ورزشکار در ۱۵ رشته به ناگویا میرود و ۵۰ ورزشکار این جمع را ورزشکاران ویلچری تشکیل میدهند. این عددها تصویری از گستردگی کاروان ایران ارائه میدهد، اما در عین حال آنچه در سال اخیر گذشت، نشان میدهد که شرایط این دوره با دوره قبل یکسان نیست. ایران در بازیهای قبلی نایبقهرمان شد، اما این بار مسیر رسیدن دوباره به جایگاه … …
