«سیاستی دیگر؛ خلق جهانی مشترک»، کتاب جدید محمدجواد غلامرضاکاشی، استاد علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی که نشر اگر آن را منتشر کرده، بر آمده از نیمقرن اندیشهورزی او دربارۀ ایران است و کاشی در آن کوشیده «برای رهایی از بنبست سیاست ایدئولوژیک و بازتعریف حیات جمعی ایرانیان» نظریهای ارائه کند.
فراخوان اخلاقی به مردان سیاست و روشنفکران
غلامرضاکاشی در گفتوگو با ایبنا میگوید در کتاب «سیاستی دیگر؛ خلق جهان مشترک» بهطور مشخص دو فراخوان اخلاقی مطرح میکند: یکی خطاب به مردان سیاست و دیگری خطاب به روشنفکران و در توضیح این دو فراخوان ادامه میدهد: «میخواهم آنان ما را از سه الگوی مألوف ۱۰۰ سال گذشته رها کنند: پناهبردن به گذشته، وعدۀ خانهای در آینده، و نیهیلیسمی که به نظر من در برخی صورتهای ادبیات رادیکال لیبرالی نیز دیده میشود. خطاب من به سیاستمداران این است که قرار نیست ایدهای را در ذهن خود بسازند و سپس تمام جامعه را در قالب آن فرو ببرند. کار مقدم و بنیادی آنان باید حراست از آنچه در جامعه وجود دارد، پرورش ظرفیتهایش، فراهمکردن امکانات گسترش خیرات زندگی روزمره و مهار شروری باشد که ممکن است از همین زندگی روزمره سربرآورد. خطابم به روشنفکران نیز این است که ما راهبر نیستیم. اگر گمان کنیم نقش پیامبری داریم و با ایدههای بزرگ خود مردم را رها میکنیم، فقط فاجعه میآفرینیم. روشنفکر صاحب زبان و «ارباب سخن» است. باید در کوچهها و در متن زندگی مردم پرسه بزند و به کمک کلام، سویههای زیبا و خیر جامعه را برجستهتر کند. به همین دلیل در کتاب تصریح کردهام که انجام این کار کمتر از روشنفکران برآمده است. ادعای من این است که هنرمندان در این فرآیند پیشقراول بودهاند. اگر روزی کارنامه روشنفکران و هنرمندان ایرانی را مقایسه کنیم، بهنظرم کارنامه هنرمندان بهمراتب پذیرفتنیتر است. کوشیدهام این نکته را، هرچند به شکلی محدود، با مثالهایی از شاعران نشان دهم. سینماگران، اهل موسیقی و موسیقیدانان نیز به نظرم با جهانزیست مردم و پرورش سویههای خیر آن ارتباط انسانیتری برقرار کردهاند. روشنفکران، متفکران و فیلسوفان ناگزیر با مفهومها و دستگاههای مفهومی کار میکنند؛ اما مفهومسازی همیشه با صمیمیت و گرمای زندگی نسبت آسانی ندارد». …


دانلود از کافه بازار












