ایران یا آمریکا؛ چه کسی زودتر عقب می‌نشیند؟

جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، کاهش قیمت انرژی را هدف شماره یک دولت معرفی کرده و جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای را هدف دوم دانسته است. کاخ سفید در عین حال تأکید دارد هر دو هدف برای ترامپ اهمیت اساسی دارند.

با این حال، مقام‌های آمریکایی در هفته‌های اخیر نسبت به دستیابی به توافق نهایی هسته‌ای بدبین‌تر شده‌اند. در چنین شرایطی، تمرکز ترامپ بیش از گذشته بر واردکردن فشار اقتصادی به ایران قرار گرفته است؛ با این امید که تهران برای رهایی از فشارها با بازگشایی تنگه هرمز موافقت کند و رئیس‌جمهور آمریکا بتواند جنگ را با ادعای پیروزی خاتمه دهد.

این تغییر نشان می‌دهد هرمز دیگر یکی از جبهه‌های جنگ نیست، بلکه به محور اصلی چانه‌زنی دو طرف تبدیل شده است. برای ایران، کنترل تردد در این آبراه ابزاری فراهم کرده تا بدون عقب‌نشینی از مواضع اصلی خود در پرونده هسته‌ای، مطالبات اقتصادی و امنیتی تازه‌ای از واشنگتن مطرح کند. استراتژی جدید آمریکا؛ محاصره و تحریم

واشنگتن قصد دارد فشار اقتصادی را از دو مسیر همزمان افزایش دهد. اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، ترکیب تحریم‌های مالی تازه و محاصره دریایی بنادر ایران را یک «ضربه دوگانه» توصیف کرده و گفته است اقدامات بیشتری در روزهای آینده اعلام خواهد شد.

پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، نیز اعلام کرده نیروی دریایی قادر است محاصره ایران را برای مدتی نامحدود ادامه دهد. ارتش آمریکا همزمان برای جایگزینی ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن با جورج واشنگتن آماده می‌شود؛ اقدامی که در شرایط افزایش نگرانی درباره وضعیت زندگی خدمه لینکلن و فشار ناشی از استقرار طولانی‌مدت نیروها انجام می‌شود.

برآوردهای مطرح‌شده از سوی حامیان این سیاست نشان می‌دهد صادرات نفت ایران که پیش از محاصره حدود دو میلیون بشکه در روز بود، اخیراً به نزدیکی صفر رسیده است. ایران همچنین با کسری حدود ۲۹ میلیون لیتر بنزین در روز مواجه شده که محاصره مانع جبران آن از طریق واردات می‌شود. …